Reisverslag Viviane (Nov-2010)

Geschreven door 3sens. Gepost in Reisverslagen

FRONTVerslag bezoek Spanje Refugio Kimba 18/11 – 20/11/2010

Voorwoord

Vandaag na 7 jaar rescuewerk voor de galgootjes en podenco’s ga ik samen met Anita naar Spanje. Veel jaren heb ik het afgewimpeld om naar Spanje, bang dat ik het niet aankon. Na een mailtje van Anita begin november of ik toch niet een keertje meewilde naar Spanje, heb ik geantwoord (met een klein hartje) dat ik nu toch wel een keertje meewilde naar Spanje om het ginder te zien en te voelen hoe het daar is voor de hondjes. Alles wordt geregeld door Elke en op vrijdag 18 november is het zover.


Vrijdag 18/11

Om half 4 loopt de wekker af. Geen oog heb ik dichtgedaan. Anita en ik hebben om 4.30 afgesproken aan de incheckbalie van onze vlucht. Anita staat mij reeds op te wachten. We zijn geen van beiden ochtendmensen, maar na het inchecken van onze bagage en de benches (met de nodige problemen), zijn we klaarwakker en komen wij als laatste aan om in te stappen aan boord van het vliegtuig.

 

Na een kleine 3 uur vliegen landen we in Malaga. Het is er nog aangenaam weer ongeveer 15C. Na het ophalen van onze bagage en de benches gaan we naar de uitgang waar Concha van Refugio Kimba ons reeds staat op te wachten. De begroeting is hartelijk en we begeven ons naar de parking waar het busje van Kimba ons naar de refuge zal brengen. De rit naar Kimba kan beginnen, spannend ! Concha vertelt honderduit over de honden en de wantoestanden in Spanje. Anita vertaalt tussendoor voor mij en zelf versta ik er ook een beetje van en zo kan ik het gesprek wat mee volgen. Concha vertelt dat er in de refuge plaats is voor 120 honden maar dat er momenteel 160 hondjes in opvang zitten. Ook voor de galgo’s is het weer een ramp. De jagers zijn hun honden aan het uittesten met de jacht en degene die niet voldoen worden nu al gedumpt, achtergelaten, komen in perrera’s terecht ,of … In Spanje is nu ook nog de ziekelijk wet goedgekeurd dat de galgo’s mogen getraind worden door achter brommers of wagens te hangen. Gewoon niet te geloven ! Anno 2010 ? We mogen er niet aan denken wat voor taferelen dat nog met zich gaat meebrengen ... Concha is even oud als ik en heeft ook 2 volwassen kinderen. Een vrouw, net als ik, met een hart voor dieren. In Spanje vrijwilligerswerk doen voor de honden dat kan verdorie niet gemakkelijk zijn, het is hard.

  • A01
  • A02
  • A03
  • A04
  • A05
  • A06
  • A07
  • A08
  • A09
  • A10
  • A11
  • A12

Na een rit van 3 u ,met een tussenstop om te eten, komen we aan in Kimba. Het laatste stuk van de rit verloopt over hobbelige zandwegen en dan kondigt een lange hoge witte muur met een plakkaatje ‘Kimba refugio” en een solide ijzeren poort aan dat we er zijn.  Van buitenaf kan je bijna niet zien dat het een refugio is, alles voor de veiligheid want het komt soms ook voor dat er honden gestolen worden. Maar net zogoed worden er soms honden over de muren gegooid, die de vrijwilligers dan de dag erna vinden, met gebroken poten of nog erger.

Ik had “besloten” mijn verstand op nul te zetten en het op mij af te laten komen.  En het kwam op mij af ! De poort ging open en aan de volgende poort keken schattige hondensnoetjes ons al tegemoet. De poort gaat dicht, de tweede poort open. De hondjes die losliepen op de open plaats in de refuge kwamen op ons af, allemaal lief en om knuffels en aandacht bedelen.

Uit de  hokken met vele hondjes kwam een hels geblaf en gepiep. Ook zij wilden allemaal wat aandacht en knuffels. We liepen langst de hokken en probeerden zoveel mogelijk hondjes een aaike en wat aandacht te geven. Anita was al een keer in Kimba geweest en zij legde mij ondertussen uit hoe het er allemaal aan toe ging in Kimba. De refuge heeft heel beperkte middelen maar  de honden zijn gered en veilig, ze krijgen drinken en eten, verzorging en aandacht en knuffels van de vrijwilligers. De honden kunnen er blijven tot het einde van hun leven als er geen nieuwe baasjes komen. Sommigen zitten er dan ook al hun hele leven ...

Daarna gingen we kennismaken met de hondjes die met ons mee terug gingen naar België, op weg naar hun gouden mandje. De reutjes Boston en Google zaten apart samen met nog 2 andere reutjes om te herstellen van hun castratie. Boston een prachtige ranke galgoreu, hij kreeg niet genoeg van onze knuffels.  En Google was nog een beetje timide, maar ook hij zocht contact met ons en liet zich graag strelen.

  • B01
  • B02
  • B03
  • B04
  • B05
  • B06
  • B07
  • B08
  • B09
  • B10
  • B11
  • B12
  • B13
  • B14

Aan de andere kant zaten nog een 5 tal galgoteefjes te wachten op een betere toekomst. In een apart verblijf , extra beveiligd door een muur met een gesloten deur  zaten de andere galgootjes.  Er waren heel veel galgootjes op dat moment in Kimba aanwezig.

Estrella die we meenamen zat in een hok apart. Ze was net gesteriliseerd en zat alleen om wat rust te krijgen en te herstellen. Estrella is een speelse meid en zette haar hok op stelten om aandacht van ons te krijgen, springen en dansen dat die kon ! Ook Canuto en Canito (de pupjes die we meenamen naar België) zaten hier samen met nog een ander pupje in een hok. Ze waren vies en nat, echt een heel triestige aanblik om kleine lieve schatjes op deze manier te zien. Maar morgen zouden we hen eens een stevige wasbeurt geven. Zeker nodig alvorens hen mee op het vliegtuig te nemen ... want ze hadden wel een sterk geurtje bij :-)

Concha toonde ons daarna heel fier de nieuwe clinica van Kimba. Mooi en netjes de muren met witte tegels betegels en de vloer in galgoaid groen :-) Kimba heeft na jaren nu eindelijk een eigen clinica waar ze de honden kunnen verzorgen en dierenartsen ter plaatse kunnen komen om de hondjes te neutraliseren. De clinica was nog leeg maar binnenkort zouden er meubels aangekocht worden en zou men de clinica inrichten. Tot nu toe rijdt men met de honden nog naar de dierenarts, een rit van 1 uur. En als je ziet hoeveel honden er zijn , dan besef je dat daar heel veel tijd inkruipt om de honden de nodige zorgen te geven. Het “bureau” voor de vrijwilligers is nog steeds in een oude container.

Er wordt overlegd wat we de volgende dag gaan ondernemen. We besluiten naar het dodingsstation (perrera) in Jerez gaan. Anita zegt dat ik zelf moet voelen of ik er wil binnen gaan of niet. Ik weet het nog niet. Concha zal de perrera verwittigen dat we komen want de meeste eigenaars van perrera's hebben het niet zo met pottekijkers.

Een andere vrijwilliger van Kimba komt ons in de late namiddag ophalen om een bezoekje te gaan brengen aan Terra, het galgomeisje dat in opvang zit in een Spaanse familie en ook met ons meegaat naar België. Na een kwartiertje rijden komen we aan bij het Spaans opvanggezin. We maken kennis met elkaar en begroeten de hondjes van het opvanggezin. 2 mastins (nog ter adoptie), een Duitse herder, een kruising met een pootje dat helemaal krom staat en een Engelse buldog. Binnen op de zetel zitten Terra en nog een wit galgo reutje dat met zijn poot in een klem heeft gezeten. Ze worden hier verzorgd. Er zouden meer zulke gezinnen moeten zijn om gewonde en zwakkere dieren die gevonden worden te laten aansterken alvorens ze naar de Refugio gaan. Maar helaas in spanje voelen zich te weinig mensen geroepen om dit te doen. De witte galgo heeft om de 2 uur een nieuw verband nodig en Terra ligt languit in de zetel te bekomen van haar sterilisatie. Terra is een lief, aanhankelijk diertje , we knuffelen haar in overvloed en ze geniet van alles. “Morgen meisje komen we je ophalen en begint je reis naar een nieuwe hondvriendelijke toekomst”.

  • C01
  • C02
  • C03

Na het vertrek bij het opvanggezin gaan we een hapje eten in het centrum waar ook ons hotel is. Onderweg staat er gewoon een prachtige gestroomde galgo midden op een druk rondpunt.
Eer ik besef dat die daar helemaal niet hoort en ik het tegen Anita zegt en Anita het vertaalt zijn we al een stukje verder. We draaien terug en zien de galgo verderop lopen. We proberen hem rustig in te halen. Hij kijkt ons aan maar besluit het zekere voor het onzekere te nemen en loopt een berg op en een veld in. In Spanje zijn er veel honden die gewoon rondzwerven, ze zijn te bang en je kan ze niet benaderen. Met een zwaar gemoed geven we het dus maar op ... en laten we het galgootje aan zijn lot over ...

We eten een hapje in een tapas bar. Het zijn lekkere tapas maar echt smaken doen ze mij toch niet. In het hotel gekomen kruipen we na een douche uitgeput ons bed in. In mijn gedachten flitsen alle hondensnoetjes voorbij en het is dan ook moeilijk om de slaap te vatten.

 

Zaterdag 19/11

‘Morgens om half 9 uit ons bed, een ontbijtje , en dan vertrek naar de perrera te Jerez. Na een rit van een half uur en de nodige verhalen over de perrera’s komen we aan de poort van de perrera. Het ligt helemaal in een godverlaten gat, goed verstopt. De perrera van Jerez heeft een 'goede' reputatie, de honden krijgen er eten, water en de hokken worden proper gemaakt. Maw ze kunnen in goede omstandigheden 10 dagen wachten op hun spuitje. In de omgeving zijn er nog 2 perrera’s maar er zijn maar weing vrijwilligers van Kimba die daar naartoe willen omdat de omstandigheden waarin de honden verblijven onwaardig zijn . Ze wachten er 10 dagen op hun dood zonder eten, alleen met wat water en in vuile hokken. De beelden van de honden daar, blijven voor altijd op je netvlies gebrand.

Onze begeleidster claxonneert een paar keer en na een 10 tal min komt er toch eindelijk een man naar de poort. In eerste instantie is hij niet bereid ons binnen te laten. Anita legt uit in het Spaans dat we van een rescuevereniging uit België zijn en willen kijken hoe het er in deze perrera aan toegaat om nog beter te kunnen werken. Uiteindelijk laat de man ons binnen door de poort en excuseert hij zich dat alle hokken nog niet proper gemaakt zijn. Met een heel klein hartje volg ik, ik wil het toch zien, hoe hard het ook zal aankomen.

De man opent nog een andere poort helemaal afgeschermd. Hij laat ons het binnengebouw zien. Geeft een beetje uitleg en gaat dan verder met het proper maken van de buiten hokken. In het binnengebouw komen we eerst in vrij grote ruimte waar producten enz staan. Ik wil liever niet weten wat hier gebeurd. De ruimte is koud en kil en er hangt een hele nare sfeer.

Een deur achteraan brengt ons in binnenhokken. Zonder tralies , met betegelde muurtjes ,netjes en warm. Maar dan ... de hondjes ... In het eerste hok piepkleine puppies (4 a 5 weken oud) , wegwerp puppies gevonden in een container. Het tweede hok een lief Yorkje gevonden, vastgebonden terwijl kinderen met stenen naar hem aan het gooien waren. Het derde hok een heel lief pluizig diertje met grote bolle ogen, helemaal bibberend zo bang. Dan het volgende hok een zwangere galgamama die elk moment kan bevallen.

Intussen bekijken Anita en onze begeleidster de honden in de buitenhokken. Anita probeert haar gevoel uit te schakelen, alleen maar waar te nemen, maar toch dringt de harde realiteit ook bij haar goed door. 5 blokken met een stuk of 12 kennels achter elkaar, in elke kennel wel 2 of 3 honden. In een kennel zaten 5 galgootjes , allemaal prachtige diertjes, maar net zo goed een mooi cockertje en andere rassen en kruisingen. Ik moest even een stop inlassen en mij wat afzonderen. Het is moeilijk te begrijpen dat de trouwste vriend van de mens hier massaal zit te wachten op zijn dood. Het is hard, heel hard, maar de spijtige realtiteit in Spanje anno 2010.

  • D01
  • D02
  • D03
  • D04
  • D05
  • D06
  • D07
  • D08
  • D09

In de namiddag gaan we terug naar de Kimba, onderweg in de auto ben ik heel stil. Anita praat er maar op los (zo kennen we haar :-)), maar volgens mij houdt ze zich gewoon sterk en is praten voor haar een manier om er niet bij stil te moeten staan, om er niet aan te moeten denken dat we daar vertrokken zijn zonder ook maar 1 zieltje te kunnen redden ... althans voor nu.
Er staan veel vrijwilligers klaar ,jong en oud om alles grondig te poetsen en de dieren wat extra aandacht te geven. De hondjes worden uit de hokken gelaten en degene die willen kunnen rennen, spelen en ravotten op de patio. Heerlijk om te zien en als er eens een schermutseling is komen de vrijwilligers van Kimba even orde op zaken stellen en is de rust dadelijk terug.

Anita en ik gaan de galgootjes nog wat beflodderen .Kimba heeft ook een opvangverblijf voor katten en wij maken van de gelegenheid gebruik om Google en Boston te testen met de katten. Zo kunnen we de toekomstige adoptieouders inlichten of het lukt met katten of niet. Zowel Google als Boston slagen in hun test .

We maken kennis met een Nederlands echtpaar dat hier woont en een mooie zwarte galgo naar de refuge komt brengen die ze gered hebben van een zigeuner bij hen in de buurt. Het dier hing er aan een heel korte ketting ,zonder beschutting , zonder water.

Terwijl we staan te praten vernemen we dat er een galgo is gaan lopen bij het nemen van foto's, ergens van geschrokken. Verschillende vrijwilligers beginnen te zoeken, maar het mag niet baten. Een ander galgootje is dood in haar hok aangetroffen, onbegrijpelijk en onverklaarbaar want de dag ervoor was ze nog springlevend. De ene gebeurtenis volgt de andere op ... het leven van elke dag in een Refugio in Spanje.

We hebben geen honger, maar het is tijd om te eten en we gaan naar een klein wegrestaurantje samen met Concha. Bij het restaurant lopen 4 honden op de dool langst de drukke baan. Ik krijg inmiddels geen hap meer door mijn keel, de vermoeidheid en de emoties spelen me parten. Na het eten komt er dan ook nog een podencootje voorbij, Anita probeert het hondje te lokken maar het lukt niet. Ze gaat zitten met haar rug naar het podencootje en gooit brood, er wordt van gegeten maar de minste beweging van Anita en het podencootje zet het op een lopen ... het lukt gewoon niet !
Ik voelde mij al niet best na het bezoekje aan de Perrera maar ik voel me nu echt ziek en vraag na het eten of Concha mij terug naar het hotel kan brengen. Anita gaat nog mee terug naar de refuge om de benches klaar te zetten voor morgen.

 

Zondag 20/11

Na een heel korte nacht staan Anita en ik om 3u op om ons klaar te maken voor ons vertrek naar Belgie.

Een jonge vrijwilligster van Kimba komt ons oppikken met het busje en de hondjes zitten achteraan in de benches. Canuto en Canito nemen we op onze schoot en de nachtelijke rit van 3 u naar de luchthaven in Malaga kan beginnen. We komen juist op tijd aan op de vlieghaven om in te checken. We moeten nog een verdieping hoger om de honden uit de benches te halen en de benches te laten controleren. Er staan 4 mensen van de luchthaven op te kijken , geen enkele helpt een handje met de hondjes of met de benches. Integendeel, als Anita wat dichter bij 1 van de douanebeamten gaat staan zegt deze in al lachend in het Spaans tegen haar collega's terwijl ze een stap naar achteren doet 'ik zal maar wat naar achteren gaan want die komt zo dicht met die 'beesten', ik wil geen ziektes krijgen he'. Ik had het niet helemaal verstaan maar ik zie Anita letterlijk tot 10 tellen ...

De hondjes worden daarna meegenomen om in het vliegtuig te laden, het is vreemd om ze af te geven, alsof je de controle een beetje verliest en je bent dan toch een beetje ongerust. Anita en ik stappen op het laatste nippertje op het vliegtuig met Canuto en Canito in een hondentas. Canuto besluit van uit de tas te kruipen en op mijn schoot te zitten. Gelukkig zijn het geen strenge stewards want Canuto mag op mijn schoot blijven zitten tijdens het opstijgen. Canito zit nog braaf in haar tasje aan Anita haar voeten. Canuto en Canita hebben zich voorbeeldig gedragen tijdens de vlucht.

  • E01
  • E02
  • E03

Na het uitstappen en onze bagage van de band te hebben genomen, is het nog even wachten tot de 4 benches met de Google, Boston, Estrella en Terra erin gebracht worden. En eindelijk zijn ze daar, het is toch wel een opluchting als je de diertjes terug ziet. Een lief koppel, 2 dierenvrienden, helpen ons de benches naar de uitgang te brengen, Daar staan onze collega vrijwilligers, de opvangouders ons op te wachten en nadat de hondjes hun pootjes hebben gestrekt en een plasje gedaan kunnen alle hondjes mee met hun opvangouders. Google met Ans en Kees, Terra met Miranda en haar man, Estrella met Michel en zijn dochter .Moe maar voldaan rijden ook Anita en ik naar huis. Anita brengt Canuto en Canito nog naar hun opvangouders en wij (Jan en ik) brengen Boston naar de  opvangmama.

  • F01
  • F02
  • F03
  • F04
  • F05
  • F06
 

Nawoord

Canuto ,Canito , Google, Boston, Estrella (Ella) en Terra hebben ondertussen al allemaal hun gouden mandje gevonden en dat geeft enorm veel voldoening !

En ik weet het : In België zijn ook asielen, maar in Spanje is de toestand ook echt schrijnend.
En ik weet het : het zou in Spanje zelf opgelost moet worden, maar dat is spijtig nog niet voor vandaag. Ondertussen kunnen we de dieren toch niet in de kou laten staan. Elk dier heeft recht op een goed leven, op warmte en liefde !
En ik weet het : we kunnen ze niet allemaal redden, maar voor dat ene hondje dat we redden is het een wereld van verschil. Het verschil tussen de dood of een goed hondenleven, een gouden mandje. 

Viviane

Met dank aan Anita om mij te steunen tijdens deze voor mij toch wel heel emotionele reis.
Ik ben blij dat ik de het gedaan heb en mijn leven is weer een stuk “rijker” .

Wij danken

  • Sponsor-ThermoHeizung
  • Sponsor-Bananas
  • Sponsor-Europremiums
  • Sponsor-Hilferd

Wij Danken

  • Sponsor-Goormans
  • Sponsor-VanDenBroeck
  • Sponsor-Immobilli