Reisverslag Gwen (Jan-2011)

Geschreven door 3sens. Gepost in Reisverslagen

FRONTMijn goede voornemen voor 2011 was om eindelijk eens een keertje naar Spanje te gaan en een kijkje te nemen in een Spaans asiel. Telkens als ik zei dat ik eens naar Spanje wou, dan zei iedereen altijd “nee jij mag niet naar Spanje want jij komt niet meer terug” ...

Veel vlugger dan verwacht zou mijn voornemen uitkomen want Anita belde mij met de vraag of ik het niet zag zitten om honden te gaan ophalen in Kimba te Chiclana. Natuurlijk moest ik daar geen seconde over nadenken en stemde onmiddellijk in. In alle opwinding was ik vergeten overleggen met het thuisfront, maar gelukkig wist Sjoerd hoe graag ik dit wilde en vond hij het geen probleem om de zorg voor de hondjes voor een paar dagen op zich te nemen. Dus het aftellen kon beginnen.

Donderdag 13 januari brengt Anita mij naar Zaventem en schuift mee aan bij de check-in.
Of dit een stress verlagende of verhogende werking op mij had, dat zal ik maar in het midden laten J Want ja vertrek maar richting Spanje helemaal in je uppie en zonder een woord Spaans te spreken. Maar ik ben een plantrekker en dat weet Anita (en iedereen die mij een beetje kent) goed.

 

Met een omweg langs Allicante, kom ik met x aantal uur vertraging eindelijk in Malaga aan. Jose en Martha (2 vrijwilligers van Kimba) staan mij uiteraard al op te wachten. Hilariteit alom omdat mijn vlucht als gecancelled werd aangeven op het aankomstbord. “No no, nothing cancelled, I’m finally in Spain finely” !

Onderweg naar Cadiz pluizen we de volledige Kimba website al uit via Iphone en worden er honderduit verhalen verteld over Kimba-honden en mijn eigen honden. Wanneer we ruim 3 uur later in Cadiz aankomen gaan we eerst een stukje wandelen met de 2 honden van Jose en Martha en daarna een hapje eten. Eigenlijk zou ik mijn bed moeten induikenom goed uitgerust te zijn morgen, maar ik weet toch dat ik door de zenuwen toch niet kan slapen.

De volgende dag ben ik al vroeg wakker. Het ontbijt gaat zo goed als volledig aan me voorbij, ik krijg immers geen hap door mijn keel van de zenuwen want straks ga ik de Kimba hondjes eindelijk ontmoeten. Dan maar even wandelen op het strand. Goh wat is Spanje toch een mooi land en op het strand kom ik ook verschillende mensen tegen die een wandeling aan het maken zijn met hun hond. Waarom kan het niet overal in Spanje zo zijn voor de honden? Ik spreek een vrouw aan, die, jawel, met een podenco op het strand balletje aan het gooien is. Ik vraag haar hoe het eigenlijk komt dat er zo weinig podenco's of galgo's te zien zijn hier in de stad. Ze vertelt me dat de meeste asielen geen podenco's of galgo's aan Spanjaarden willen geven omdat het risco te groot is dat ze gestolen worden en zo terug bij jagers terecht komen. Of dat er jagers zijn die zich voordoen als zijnde niet jager en zo proberen om aan galgo's en podenco's te raken.

  • A01
  • A02
  • A03

Even later komt Ana, een andere vrijwilligster mij ophalen. Gelukkig blijkt Ana buiten perfect Engels ook wat Nederlands te spreken en het ijs is direct gebroken. Onderweg zien we een Buck look-a-like op de autosnelweg op de pechstrook lopen, maar we kunnen onmogelijk op de drukke autosnelweg stoppen. Terwijl ik achteruit kijk zie ik hoe de hond geraakt word door een auto ... Tranen springen in mijn ogen en de rest van de weg wordt in stilte verder gezet.

En dan is het zover, we komen aan bij Kimba en de poort gaat open ... Ik weet gewoon niet waar eerst kijken, zoveel hondjes ! Dat is dus het befaamde ‘welkomscomite’ waar iedereen het over heeft.

  • B01
  • B02
  • B03
  • B04
  • B05
  • B06
  • B07
  • B08
  • B09
  • B10
  • B11

Een vrouwelijke blonde versie van mijn kleine Astonneke, een prachtig soort zwarte herder, een over actieve border collie mix, een prettig gestoord witte galgootje, een uit de kluiten gewassen witte herder en verschillende onherleidbare mix(jes). Ik kom ogen maar vooral handen te kort om alle honden aandacht te geven. Er zijn een paar hondjes die hun vertrouwen in de mensheid een beetje kwijt zijn en deze blijven vanop een afstandje staan kijken.  Ik krijg een rondleiding door het asiel, gevolgd door vele kwispelde staartjes. Er zijn een aantal mannelijke vrijwilligers nieuwe kennels aan het bouwen en wauw die kennels gaan er echt super uit zien als ze helemaal klaar zijn. De hondjes maken intussen handig gebruik van hun nieuwe zandbak. Ana neemt mij even mee een kennel in waar een zwart labrador mix teefje zit dat zo bang is dat ze maar zelden of raar uit het slaaphok komt maar ze is zo mooi !

Een kennel verder zitten enkele galgo's die nog maar  net uit de perrera gehaald zijn, ze hebben de dood van heel dichtbij gezien en geroken. Sommigen komen tegen de tralies dringen voor een beetje aandacht, maar de 2 galgootjes die te bang zijn om te komen trekken gelijk mijn aandacht.  Een mooie beige (Satur) en een mooi zwarteke. Er zit ook een soort mini staffordje alleen in een kennel met een kap om zijn kop omdat hij herstelde is van een operatie wanneer hij kan ontstappen wanneer 1 van de vrijwilligsters zijn kennel wil uitkuisen in hij de koning te rijk en geniet er van om ons even waar voor ons geld te geven wanneer we hem proberen te pakken.  In dit stuk met kennels zitten ook verschillende pupjes, oké de hondjes zitten hier goed, veilig, krijgen eten en aandacht en verzorging maar toch breekt er even iets in mij en springen er weer tranen in mijn ogen.  Bea 1 van de honden die ik morgen zal meenemen naar België komt mij troosten.  Ik voel nog meer dan anders de onmacht die de vrijwilligers in Spanje dag in dag uit moeten ervaren. Want hoe ze ook hun best doen het blijft dweilen met de kraan open. We ruimen nog wat dingen op het terrein van Kimba op en gaan ook nog een wandeling maken met een paar honden die er echt van genieten om even weg te zijn uit het asiel.

  • C01
  • C02
  • C03
  • C04
  • C05
  • C06
  • C07
  • C08

Verder maar ik ook nog een hele hoop foto's, zoals iedereen gewend is van mij en maken we nog een praatje met Concha (de vrouw die zorgt dat alles in het asiel draaiende blijft) en ze vertelt iets in het Spaans aan een paar vrijwilligers. Ook al spreek ik zelf 0,0 Spaans ik versta toch een paar flarden van het gesprek en na het gesprek kijk ik naar Ana en zeg “I know, please don”t translate (de Buck Look-a-like heeft de klap niet overleefd)

Wanneer Concha voorstelt om ons aan een restaurantje in de buurt af te zetten lijkt dit ons een goed idee, maar eerst nog even afscheid nemen van 'mijn' 2 favoriete galgo's ook al kan je niet in hun buurt komen toch wil ik ze nog wel even zien. De beige lijkt het op de een of andere gekke manier te snappen dat ik dag kom zeggen en komt toch even iets verder uit de binnenkennel. Al zou ik moest ik kunnen alle hondjes willen meepakken ik weet dat ik er morgen maar 5 mee kan nemen naar een betere toekomst maar voor 'mijn' 2 favorietekes ga ik toch net ietske harder zagen dan dat ze van mij al gewend zijn bij GAE.

Op weg naar het restaurantje zien we nog 3 honden langs de kant lopen maar omdat de weg een stuk hoger ligt dan de berm is er geen mogelijkheid om te stoppen en de honden proberen te vangen. Concha vertraagd op een gegeven ogenblik een beetje en wijst naar de kant van de weg waar een dode hond ligt. Wanneer ik goed kijk zie ik dat het een podenco is nog een pupje, arm ding z'n ganse leven nog voor hem/haar maar het mocht niet zo zijn (zelfs nu ik het zit te schrijven krijg ik weer tranen in mijn ogen) Ik probeer mijn geweten dan maar te sussen met het idee dat de Buck look-a-like en de podenco pup tenminste geen honger, pijn of angst meer zullen hebben en nu vrij en gelukkig zijn achter de regenboogbrug,

Tijdens het eten hebben we het vooral over de manier hoe wij in België omgaan met onze honden en hoe een adoptie in zijn werk gaat. Ana vraagt ook honderduit achter mijn honden en welke honden ik al in opvang gehad heb. Even later gaan we nog evn naar Cadiz, zo snuif ik ook nog wat cultuur op want al bij al Cadiz is en blijft een prachtige stad. Veel te snel is het tijd om afscheid te nemen want het is al half 2 ‘s nachts en ik word dadelijk opgepikt om de 5 hondjes te gaan oppikken in Kimba die met mij mee gaan naar België op weg naar hun gouden mandje.

Wanneer we in het holst van de nacht in Kimba aankomen worden we onder luid geblaf verwelkomd door de honden. We krijgen nog wat extra hulp van een vrijwilligster die afscheid komt nemen van Coco en in no time zijn Coco, Turbo, Bea en puppy's Madonna en Petra klaar om richting Malaga te vertrekken. De rit naar Malaga gaat ook heel vlot en makkelijk en we kunnen onderweg zelfs nog even stoppen om de nodige cafeïne binnen te doen. We komen dan ook ruim op tijd aan in Malaga wat een uitzondering is voor Spaanse normen. Inchecken blijkt ook geen probleem en ik krijg zelfs hulp van een Belgische jongen die perfect Spaans spreekt en dus voor mij kan tolken. De kleine Petra blijft bij mij want ze mag mee in de cabine, fier als een gieter trippelt ze mee door de douane en laat haar daarna met een beetje tegenzin in haar draagtas stoppen.

Verder gedraagt Petra zich voorbeeldig tijdens de vlucht alleen tijden het opstijgen en het landen jammert ze een beetje (waarschijnlijk door het geluid en de druk op haar oortjes).

Wanneer we in Zaventem aan de grond staan en ik probeer van door 1 van de raampjes een glimp van de benchen op te vangen zegt een man die een rij voor mij zit ”ja hoor al je 4 benchen zijn al uit het vliegtuig”. Als ik wat later aan de bagageband kom, staat de man met zijn vrouw mij al op te wachten met 4 extra karretjes om de honden op te zetten. Terwijl we staan te wachten vertellen ze mij dat ze zelf al regelmatig honden meegebracht hebben uit Spanje en nu dus graag even willen helpen zodat ik niet 4 x over en weer moet lopen om de honden te komen ophalen.

Al snel komt er iemand van special flight care aan met 'mijn' 4 hondjes die op het eerste zicht te zien de reis goed doorstaan hebben en we kunnen richting Anita en de adoptanten van Madonna die ons al staan op te wachten. Ook al ben ik doodop want heb al niet meer geslapen sinds vrijdagochtend, toch blijft het een speciaal en mooi moment als de honden op Zaventem uit hun bench komen en ik geniet er dus ook nu weer met volle teugen van. We maken nog wat papierwerk in orde en halen de benchen uit elkaar. Daarna nemen we allemaal afscheid van elkaar en kan iedereen richting huis. In de auto praten Ingrid Canipel en ik nog wat na over mijn Spanje avontuur en al snel zijn we thuis. Ik knuffel mijn eigen hondjes dat het een lieve lust is en Sjoerd weet mij te vertellen dat Samuga, Ice en Chica 3 dagen geweigerd hebben om te eten. Maar nu ik terug thuis ben beginnen ze als bij toverslag weer te eten.

  • D01
  • D02
  • D03
  • D04
  • D05
  • D06
 

Nawoord

Ik ben heel blij dat ik uiteindelijk in Spanje geraakt ben, een bezoek dat me de rest van mijn leven zal bijblijven. Een bezoek met een lach en een traan.Ik heb geweldige mensen ontmoet die zich dagelijks en belangenloos inzetten voor de dieren. Ook heb ik de mindere kant gezien en des te meer begrijp ik hoe belangrijk het is dat er steun en hulp komt van buitenaf. En of ik weer naar Spanje zou willen gaan ? Ja hoor ik heb al een afspraak met Marta, Jose en Ana om in Mei terug te gaan ;-) Dikke merci aan iedereen voor alles en dikke knuffel aan alle hondjes !

Met dank aan Gwen voor het mooie verslag, het is fijn de reisverslagen te lezen want ieder ervaart het op zijn/haar eigen manier, de emoties, de kennismaking met het echte Spanje, de mooie foto's.

 

 

Wij danken

  • Sponsor-ThermoHeizung
  • Sponsor-Bananas
  • Sponsor-Europremiums
  • Sponsor-Hilferd

Wij Danken

  • Sponsor-Goormans
  • Sponsor-VanDenBroeck
  • Sponsor-Immobilli