Mercy, liefde op het eerste gezicht

Geschreven door 3sens. Gepost in Adoptieverhalen

Mercy6Als je gek bent van honden, dan bezoek je vaak de site Pets, allé ik dan toch…

Ook al doet het zoveel pijn te zien hoeveel honden weer eens een nieuwe plekje zoeken, hoeveel honden weer eens gedumpt, verwaarloosd of mishandeld zijn. Toch kan ik het niet laten om eens rond te speuren achter een zieltje dat eruit springt…
Begin november 2009 was het weer zover, 1 bepaald zieltje dat bij me bleef rond spoken, me van streek bracht en dat men hartje meteen veroverde. Podenco’s zijn mijn leven en ziel geworden en dan Merci, ze was echt het mooiste wat ik ooit zag. Ze was zwervend gevonden, graatmager met niet veel overschot maar voor de rest was ze ok. Ze was niet bang en niet gewond, dus ik dacht die maakt wel kans.

 

Weekje later ging ik nog eens kijken op de website van Galgo Aid en weer klopte men hartje sneller bij het zien van haar foto’s. De gevoelens werden sterker en ik werd gekker op haar, ze deed me zo denken aan men ‘Pharao’ een Podenco-reu die 2 jaar geleden is gaan lopen in Barcelona tijdens zijn transport naar huis, nooit heb ik hem gezien of heb ik hem kunnen voelen, toch hou ik oneindig veel van hem en mis ik hem nog steeds vreselijk. Van kleur waren ze enorm verschillend, maar de grootte, het mager zijn en die blik, die waren zo gelijk. Ik werd dan mss verliefd op haar om de verkeerde redenen, maar ze waren zeker echt en ze zouden voor altijd zijn..

Ik moest iets ondernemen dacht ik bij mezelf dus vlug een mailke naar GAE of ze me iets meer over die schoonheid konden vertellen… En ja hoor, ik had geluk want ze kwam Zondag in opvang… Super dacht ik, ze is in veilige handen dus wat moest ik nog meer wensen, zo had ik even tijd om der goed over na te denken en om zeker geen impulsieve beslissing te nemen. Ik had dan wel heel wat gevoelens voor die meid, maar ik stond op het punt om enkele dagen naar Malaga te trekken om de woefkes ginder wat te helpen. Dus ik wist eigenlijk niet wat ik ginder ging zien, voelen of aantreffen. Had toen al 12woefen en wat ging erbij komen na die 3dagen in Spanje. En ik dacht ook bij mezelf ik kan nu geen nieuw woefke in huis halen en dan vetrekken…
Ik vertrok naar Spanje met Merci heel dicht bij me. Ik wou haar zo graag dus ik had beloofd aan men ventje ik breng echt niets mee uit Spanje. Ik wil Merci en daar blijf ik bij. ‘Jaja’ zei hij ‘moet ik eerst zien zenne.’
Ik Spanje waren de gevoelens een rollercoaster met heel wat Downs en weinig Ups, maar het ging om men belofte te houden. Eens aangekomen in het dodingstation ging het mis, dat was teveel en daar kon ik niet tegen. Al die honden, allemaal zo lief, allemaal zo prachtig en allemaal met een blik van neem me mee. Eentje veroverde me meteen en besloot ik mee te nemen. Het thuis front was gewaarschuwd, een kleine Podenco-meid Faith was mentoekomstig meisje. Helaas heeft Faith beslist om de benen te nemen, ze was zo bang en ze beet er vurig op los. Stom ongeluk, waar ik nog steeds heel moeilijk mee kan leven…

Terug in België met het verdriet van de honden in Spanje, met de ogen van de honden uit het dodingstation en met de gedachten bij Faith. Toch onmiddellijk ging de pc aan en wou ik zien hoe het mee Merci zat. Ze was nog ter adoptie. Heel wat over en weer gebabbeld met men ventje en de beslissing was na een weekje genomen. We gingen ervoor. Voor mij was ze prachtig en ze was men grote droom. Ik had al 11 Podenco’s, maar ik ging voor het eerst eentje hebben op galgo -formaat. Heel wat over en weer gemaild over haar streken en haar karakter, ik moest zeker zijn dat het hier ging klikken hé. Merci bleek beetje dominant te zijn en ikzelf had al 2 dominante meisje, dus… Toch ik werd gekker en gekker op haar. Huisbezoekje aangevraagd en spannend afwachten. Toen ik dan ook het verlossende telefoontje van Ingrid kreeg steeg de spanning nog meer.

Gelukkig was dat allemaal in orde :p, 11podenco’s in huis, dan kon het niet anders dan dat ik die Madam-toertjes aankon hé. Het geluk kon niet op, ik zweefde al bij de gedachte dat Merci mijn ‘’kleine’’meid ging worden. Een weekje na het huisbezoek was het zover, ik ging men lieverd gaan halen bij haar opvangmama. De liefde was meteen compleet toen ik haar op het kinderhekje zag hangen, ze was nog mooier dan ik me kon voorstellen en ze was zo lief. Ze sprong direct tegen me op en likte me vrolijk af. Na mij was men ventje aan de beurt, ook hem moest ze van kop tot teen besnuffelen. Hij was ook meteen in de wolken, dat was voor het eerst dat een Podenco-meisje ook eens bij hem kwam. Meestal hebben we van die bange meisjes in huis die hij zelf niet mag aankijken. Even nog Blanqui en Tequiero aan Mercy voostellen en gelukkig liep dat ook allemaal heel positief. Tequiero die liep te brommen zoals gewoonlijk, maar Mercy had daar geen probleem mee. Blanqui was enorm onder de indruk van die grote meid, maar het was ok gaf ze me te verstaan. Nog effen een kleine handleiding rond de gekke Mercy, madam-toertjes zoals haar opvangmama haar noemde en daar gingen we dan mee onze nieuwe speciale meid naar huis onderweg nog even langs de kerstmarkt en meteen voor het eerst mee die meid tussen het volk. Ze deed het fantastisch en ze was echt men grote trots.

Thuis komen was een belevenis op zich. Der zaten er nog een heleboel thuis op onze thuiskomst te wachten en ze kregen er een grote ’zus’ bij. De blikken spraken voor zich, maar ze waren allemaal zo lief voor haar. Werd beke zoeken waar ze ging slapen, waar ze haar eigen plekje kon hebben, maar ze eiste meteen haar eigen mand op en de rust vond ze daarin terug. Meteen een lege plastieken fles bij haar om op te knabbelen, een teddybeer tussen haar poten en ze had alles wat ze wou. Ze was thuis.