Reisverslag Anita (Dec-2009)

Geschreven door 3sens. Gepost in Reisverslagen

FRONTHoe het begon … 28 november, een noodoproep van Concha, 1 van de vaste vrijwilligers van Kimba te Chiclana (Cadiz). Het wordt kouder, de feestdagen komen eraan, en elke dag komen er honden bij ... Hoe kunnen we nu kerst vieren zonder dat we aan deze noodoproep beantwoorden.

In eerste instantie komen we overeen om alvast 4 honden op onze website te zetten onder ‘honden ter adoptie in Spanje’ Tundra, Crono, Bambi en Rita zijn de gelukkigen ... Goed voor Rita want ze zit al een jaar in het asiel van Kimba !

Het startsein ... Martine en Glenn, die ook Cora van ons geadopteerd hebben, laten ons weten dat ze graag Tundra willen reserveren. Maar eigenlijk is Tundra een beetje een ‘kerstkadootje’ van Glenn voor Martine, dus we willen haar graag voor kerst in Belgie hebben. Na veel zoeken vinden we dan eindelijk een betaalbare vlucht en hebben we toch nog genoeg opvang gevonden.

Vertrek ... De nacht voor het vertrek niet veel geslapen, om de 2 uur wakker geworden en naar buiten gekeken, of het toch maar niet begint te sneeuwen. Gelukkig is dit niet het geval en kan ik veilig naar de luchthaven rijden met mijn ‘autooke’. Na het nodige trek en sleurwerk om de 4 grote kooien in m’n eentje op een karretje te krijgen (om 4 uur ’s morgens in een koude parking grrr), kan ik inchecken en me eindelijk even ontspannen bij een kopje koffie. So far so good, de eerste ‘hindernis’ is genomen.

Aankomst Malaga ... Julio en Virginia, 2 vrijwilligers van Kimba staan me op te wachten aan de luchthaven. Een goede gelegenheid om weer eens wat Spaans te praten, want Virginia kan zo goed als geen woord engels. Tijdens onze trip van 2.5 uur naar Kimba te Chiclana de La Frontera zien we een dode hond langs de kant van de autostrade liggen, voor Julio en Virginia is dit bijna dagelijkse kost. Als antwoord op mijn verontwaardiging zegt Julio ‘welkom in Spanje Anita’. Honden die loslopen aan drukke wegen of op de autostrade, aangereden en/of dood, de realiteit anno 2009 in Spanje.

Even verder stoppen we even om een hapje te eten en iets te drinken. Ik merk een klein wit hondje op, alleen aan de kant van de straat. Je ziet haar vanop afstand bibberen, zo klein, zo koud, zo bang en zo alleen. Zonder iets te vragen ga ik naar haar toe en neem haar mee. Haar vachtje ziet er niet uit, maar haar ogen blinken van dankbaarheid omdat ik haar oppak. In de dorpen rond Chiclana lopen honderden zwervershonden, de streek is ervoor gekend. Voor de vrijwilligers van Kimba is het echt moeilijk en soms moeten ze van hun hart een steen maken, want ze kunnen ze niet allemaal van de straat halen. Maar voor deze kleine meid maken we een uitzondering en ze wordt spontaan door Julio en Virginie ‘Anita’ gedoopt.

Terug in de auto nestelt ze zich tegen me aan en valt in slaap, warm en veilig ... Met een krop in mijn keel stuur ik een sms’je naar de collega’s, of we geen uitzondering kunnen maken en of ‘Anita’ niet mee naar Belgie mag ... zo’n klein ding ? Mijn noodkreet wordt gehoord door de collega’s, de heilige drievuldigheid. Ze mag zodra ze naar Belgie kan bij Ingrid onze adoptieverantwoordelijke in opvang en we gaan er dan een goede thuis voor zoeken.

  • A01
  • A02
  • A03

Kimba ...  Kimba ligt echt in de middle of nowwhere, een paar km buiten chiclana, bereikbaar via zandweggetjes. Als je het asiel van Kimba binnenwandelt is het eerste wat je ziet de groene poort. Eens je die groene poort binnenwandelt, wordt je begroet door ontelbaar veel hondjes, klein en groot. Ze verdringen mekaar om knuffels te krijgen en om je te kunnen besnuffelen. Rustig begroet ik zoveel mogelijk hondjes en knuffel ik hen, om te vermijden dat er schermutselingen gebeuren.

  • B01
  • B02
  • B03
  • B04
  • B05

Het is een belevenis op zich, te zien hoe alle honden overdag op de grote patio samen kunnen rennen en spelen. Slechts een enkeling die te dominant is of de 1 of andere hond niet kan uitstaan, zit apart in een hok, maar wel altijd samen met een speelkameraadje als het kan en toch met voldoende ruimte. Beto, de mooie witte galgo reu van 10 jaar, plakt al meteen aan mijn been ! Hij is daar ‘blijven plakken’ tijdens mijn rondleiding door Kimba ... alsof hij voelde dat we hem niet geselecteerd hadden voor de reis naar Belgie ...

Omwille van zijn leeftijd, 10 jaar en omdat we al een aantal ‘special cases’ hebben, kan hij niet meekomen, tenzij hij geadopteerd wordt. Het is een pracht van een galgo, echt heeeel heeeel mooi en o zo lief ... ik voelde me echt een beetje schuldig tov hem, maar ja, ... je kan ze niet allemaal redden he (maar mijn hart zegt weer iets anders natuurlijk)

Julio en Virginia nemen echt de tijd om me alles te tonen en uit te leggen. Ze hebben een waterput om de honden van drinkwater te voorzien en om de kooien op te kuisen. Ze hebben ook een groot hulpreservoir, want ook bij mijn komst was de waterput wederom leeg.

Ook in de zomer is de waterput vaak leeg, dus het extra reservoir is echt wel nodig. De laatste jaren heeft Kimba zichtbaar veel verbeteringen aangebracht, een aantal daarvan door medewerking van onze collega’s van Dierenhulp Cadiz, een Nederlandse organisatie die vooral projectsteun geeft aan Kimba. Financieel moeten ze duidelijk de eindjes aan elkaar knopen en we hebben dan ook afgesproken dat GAE gaat proberen ook wat project hulp aan Kimba te bieden. Zo hebben ze o.a. extra plastieken manden nodig en ook grote transportkooien.

Er zitten ook een aantal katten, een 10 tal. Julio laat me het verblijf van de katten zien. Ook hier kunnen nog wel wat verbeteringen aangebracht worden om het een beetje huiselijker te maken.

  • C01
  • C02
  • C03
  • C04
  • C05
  • C06

De pupjes zitten ook apart, de meesten werden in een doos afgezet aan de deur van het asiel. Ze zijn nu gelukkig in goede handen, want, ondanks de beperkte middelen van Kimba zien alle honden er goed verzorgd uit en is het goed georganiseerd. Elke dag komt er ook iemand 5 uurtjes de hokken en patio's proper maken en de honden eten en drinken geven. Tijdens het weekend zijn er veel vrijwilligers die komen helpen. Dit is ook wel nodig want er verblijven gemiddeld een 160tal honden.

Net zoals voor de katten, is het ook moeilijk adoptiegezinnen te vinden voor de de grotere honden. Velen wonen dan ook heel hun leven in het asiel van Kimba. Vroeger werden de grote honden vaak gestolen om als trainingsmateriaal voor de gevechtshonden te dienen verteld Julio me. De tanden van de scheper werden dan verwijderd en vervolgens moest hij in een ‘arena’ vechten met een pitbull ... No need to say more ! Walgelijk en ziekelijk, maar zo zorgen ze ervoor dat de pittbull nog meer zelfvertrouwen krijgt voor volgende gevechten waarbij geld wordt ingezet en ook de smaak van het bloed vraagt naar meer ... Hondengevechten zijn illegaal in Spanje, maar net zoals met alle andere misdaden tegen de honden, knijpt de lokale politie meestal een oogje dicht.

Er werden ook 4 galgos afgegeven door hun jager in het dodingsstation van Chiclana. Kimba heeft een goede verstandhouding met dit dodingsstation, dat volgens zeggen, de honden redelijk goed behandeld en humaan laat inslapen (wat zeker niet van alle dodinggstations in Spanje kan gezegd worden ! De meesten zijn een echte hel) Intussen zijn de galgos door Kimba afgehaald en gaan we even kennismaken !

Als we de kooien binnenwandelen, worden we heel enthousiast begroet.  Ze zien er alle 4 heel mooi uit en zijn ook niet angstig ... Misschien kunnen ze wel mee op de vlucht van februari ?

  • D01
  • D02
  • D03
  • D04

De tijd vliegt dus we gaan ook nog kennismaken met Crono, Bambi, Rita en Tundra. Bambi is echt een lieverd van een galgo pup, die springt en zotte kuren doet voor aandacht. Rita is dan weer wat bescheidener en geeft me pas haar vertrouwen vele uren later, op de luchthaven. Crono is het prototype van een mooie grote lieve galgo reu, rustig en verdraagzaam naar andere honden toe en genietend van de knuffels. Tundra is een mooi fijn galgo meisje, maar gisteren nog gebeten en intussen genaaid.  Ze zit apart in een hok om even bij te komen.  Kimba heeft aparte hokken voor de nieuwe honden die nog niet gecastreerd of gesteriliseerd of diegenen die gekwetst zijn. Haar wond ziet er echt niet goed uit, dus goed dat ze meekan naar Belgie, naar de goede zorgen van onze dierenartsen !!

  • E01
  • E02
  • E03
  • E04
  • E05
  • E06
  • E07
  • E08
  • E09

Kimba heeft geen kliniek ter plaatse en geen dierenarts die regelmatig langskomt. Medicatie, chips en vaccins doen de vaste vrijwilligers zelf.  Voor alle andere zaken moeten ze minstens een uur rijden naar de dierenarts ! Een omgebouwde container doet dienst als kantoortje waar ze het zo gezellig mogelijk maken met de middelen die ze hebben. Zelfgemaakte kerstversiering hoort daar ook bij.

Als de avond valt worden alle honden in hun eigen hokken gestoken.

Ze zitten met een aantal samen per hok, hun naam hangt aan het hok zodat er geen vergissingen kunnen gebeuren.

De terugvlucht … De alarmerende berichtjes uit Belgie de dag ervoor waren niet echt geruststellend : heel Belgie is ondergesneeuwd, 1 grote chaos, de luchthaven ligt plat, enz.

Dus na weer een kort, slapeloos nachtje, sta ik om half 5 ’s ochtends op ... moe en verschrikkelijke verkouden. De trip naar de luchthaven duurt deze keer wat langer, wat het is donker en het regent dat het giet waardoor de straten zo goed als blank staan ! Op de luchthaven van Malaga krijgen we te horen dat de vlucht 3 uur vertraging heeft, wat uiteindelijk nog wel meevalt. Ergens was ik toch wel bang dat ze de vlucht zouden annuleren, en hoe graag ik ook de woefkes zie en dit alles met hart en ziel doe, ik wilde toch ook wel dolgraag terug bij mijn gezinnetje zijn.

Iedereen op het thuisfront werd verwittigd van de vertraging en wij konden niet meer doen dan geduldig wachten. Gelukkig is de dame van JetairFly aan de check in heel vriendelijk en moeten we met de honden slechts 1 uurtje voor boarding inchecken, zodat ze geen extra uren in de transportkooi moeten zitten. Crono, Bambi, Tundra en Rita genieten ervan om nog even hun pootjes te strekken, maar omdat het regent dat het giet in Malaga, doen ze dit liever binnen in het luchthavengebouw dan buiten ... die Spanjaarden toch he.

  • F01
  • F02
  • F03
  • F04
  • F05

Concha en Toni die me naar de luchthaven gebracht hebben, blijven heel de tijd geduldig mee wachten.  Als het tijd is om in te checken doen we de honden warme jasjes aan, want in Belgie is het freezing cold en ze moeten wel lekker warm kunnen reizen natuurlijk, bijna ‘first class’.

Aankomst Zaventem ... De aankomst in Zaventem werd deze keer niet ervaren als home sweet home ... wat een chaos ! Door het slechte weer en de kerstdrukte waren en veel vluchten vertraagd en was het hele vluchtschema in de war. Heel de aankomsthal stond vol bagage en sommigen waren al uren op hun bagage aan het wachten ... Er zat niets anders op dan wachten en wachten en ja hoor ... daar waren ze dan eindelijk, ons galgootjes.

In de aankomsthal staan ons Ingrid, Willy, Daniella en haar zoon, Martine en Glenn ons al op te wachten. De routine neemt het van me over, op automatische piloot, naar de busparking, honden uit de kooien, naar huis rijden ...

  • G01
  • G02
  • G03
  • G04
  • G05
  • G06
  • G07
  • G08
  • G09
  • G10
  • G11
  • G12

En dan, eindelijk terug thuis ! Eind goed al goed en weer een ervaring rijker, want ondanks mijn vele bezoeken aan Spaanse asielen intussen, is het toch elke keer weer een hele belevenis.