Adoptieverhaal Patri

Gepost in Adoptieverhalen

Patri kwam naar België als extreem bange kruising Galgo/Podenco pup en ging in opvang in een opvanggezin van Galgo Aid te samen met haar even bang broertje.

Na een paar weken vond Patri haar nieuwe thuis en haar broertje vond ook zijn nieuwe thuis.

 Patri1

5 jaar na de adoptie kreeg ik een telefoontje dat Patri weg moest aangezien het gezin ging verhuizen naar een appartementje waar geen honden werden toegelaten. Ik ben haar een paar dagen na dit telefoontje gaan ophalen in haar huidige thuis om haar bij mij in opvang te nemen.

In het begin was Patri zodanig angstig dat ze niet uit haar bench durfde te komen. Ik moest haar eten en drinken geven in haar bench en zelfs dan gaf ze mij al snel een pootje met een blik van “ ik geef je een pootje dus laat je me verder met rust want ik vertrouw je niet” Na een paar dagen moest zij naar de dierenarts voor het verwijderen van haar wolfsklauwen onder narcose dus was dit de kans om haar bench te doen verdwijnen zodat ze leerde dat ze hier vrij kon rondlopen zonder dat iemand haar kwaad deed. Hier mocht ze hond zijn op haar manier.

Patri1

Het heeft bijna 6 maand geduurd vooraleer Patri begon open te bloeien en zich stilaan veiliger en veiliger begon te voelen. Aangezien Patri als extreem bang pupje naar België is gekomen wist ik al heel snel dat zij nooit volledig over haar angsten zou geraken en besloot ik om haar zelf te adopteren want ik kreeg het niet meer over mijn hart om haar nogmaals ergens te plaatsen. Zij vond immers heel veel steun bij mijn andere hondjes en begon na een tijdje zelfs te spelen met de andere hondjes en al het hondenspeelgoed dat hier aanwezig was. Het voornaamste voor mij was dat Patri gelukkig was op haar manier en dat ze kon genieten van het leven.

Patri1

Intussen is Patri 12 jaar en nog steeds bang van vreemde mensen binnenshuis maar ze geniet op haar eigen manier van het leven en alle aandacht die ze krijgt van ons en de andere hondjes. Als het etenstijd is laat ze zich horen zodat we zeker niet zouden vergeten om haar eten te geven wat op zich wel heel grappig is voor een hondje dat zo bang is. Wij laten haar zelf bepalen wanneer zij graag wat extra knuffeltjes of aandacht wilt en dat werkt voor haar en voor ons perfect. Wandelen doet ze ook supergraag en meerijden in de auto vindt ze heel fijn. Voor ons is zij een hondje uit de duizend dat toch wel wat verder is opengebloeid in de loop der jaren. Ze is gelukkig op haar manier en dat is voor ons het belangrijkste. Wij genieten nog dagelijks van haar gekke kuren en hopen dit nog ettelijke jaren te mogen doen.