Reisverslag Pascal (Feb-2011)

Geschreven door 3sens. Gepost in Reisverslagen

AA-Main-imageZondag 20/02/2011: 5u55 Vlucht nr. JAF 7567, bestemming Malaga voor Pascal Hens. Ja, inderdaad het was mijn beurt om windekindjes op weg te helpen naar een mooiere nieuwe toekomst.

Check-in bleek even mis te lopen (mogelijke bijbetaling voor de lege benches). Heb dan ook maar mijn galgoblik bovengehaald en “yes” alles was in orde zonder probleem. En hup op weg naar Malaga. Niet wetend wat er allemaal op mij af zal komen deze dag.

Rond 9 uur sta ik met bevende voeten in Spanje, Christina en Annabel herkennen mij wonderwel zeer goed (komt misschien door het fel groene GAE polo). We rijden dadelijk richting Chiclana naar het ALBORAN hotel voor mijn check-in.

Onderweg hebben we gepraat over de werking van GAE de opvang, adoptie, wandelingen en natuurlijk over onze eigen 2 schatjes, ook dat Chrisina en Annabel ’s zaterdags helpen om alles op te kuisen in Kimba. Gorka die ook van Kimba afkomstig is, en onze knuffelbeer Lao. Daarop reageerden ze dadelijk dat Polaco (een prachtige witte galgo) zeker mijn hartje zal breken !

Zo, nu op weg naar Kimba waarvan het laatste stuk afgelegen ligt en op zeer hobbelige zandwegen. En dan sta ik daar, voor hoge witte muren en een ijzeren poort waarachter je de honden al kon horen omdat ze blijkbaar al gemerkt hadden dat er bezoek was.


We belden aan en de eerste poort ging open waarachter nog een tweede poort was voor de veiligheid. En ja hoor, wie is er eerst? Polaco, de mooie witte galgo steekt zijn kopje al volledig door het gat dat voorzien is om de poort te openen.

  • A01
  • A02
  • A03
  • A04
  • A05
  • A06
  • A07
  • A08
  • A09
  • A10
  • A11
  • A12
  • A13
  • A14

Zodra de eerste poort toe is kon de tweede open. En ja het befaamde welkomstcomité waar iedereen het steeds over heeft stond ook mij op te wachten. Je komt werkelijk handen te kort dus nam ik de tijd om zoveel mogelijk knuffels uit te delen.

Langzaam begin ik vooruit te gaan op het terrein en tja, er komen langs alle kanten maar meer en meer honden op mij af. De kennels die ze in januari aan het bouwen waren toen GWen in Kimba was, zijn echt super geworden.

Ana neemt mij mee en toont mij de 4 gelukkige galgootjes die ik mocht meenemen, firme kwam pas later op de dag toe omdat hij in huiselijke opvang zat.  Raul nam dadelijk het zekere voor het onzekere en ging schuilen in de deuropening van zijn slaaphok al stond ik zelf nog buiten het hok.

Dus had hem verder dan niet meer lastig gevallen, hij is duidelijk angstig mensen schuw. Polaco komt steeds weer om zijn knuffels vragen en tja…moest aan onze Lao denken. Het is zowaar een kopie uiterlijk en innerlijk, alleen op dat moment wel minder speels maar een even grote knuffelbeer.

Daarna werd ik mee genomen naar het interne kliniekje van Kimba waar de pas geopereerde hondjes zitten die eerst van hun verwondingen moeten genezen en daar kreeg ik echt een zware klop en ben ik helemaal van de kaart. Toeval maar alweer een witte galgo “Pili” die bij mij dadelijk tranen deed vloeien, ook nu ik het hier aan het neerschrijven ben of er over moet vertellen staan de tranen in mijn ogen.

Mijn hart krijgt nogmaals een pijnstoot wanneer Ana mij vertelde dat Pili Ehrilchia heeft. Een ziekte waarbij de hond door een tekenbeet geinfecteerd wordt en als de infectie vermeerderd de witte bloedlichaampjes aangetast kunnen worden. Ana legt ook uit dat wanneer de ziekte in een vroeg stadium ontdekt wordt, zeer goed behandeld kan worden met antibiotica zoals bv doxycyline.

Ook hier ontdekte ik weer het hoge knuffelgehalte en toverde Pili toch een lachje op mijn gezicht maar van zodra hij terug in zijn hok gezet werd, begon hij weer te huilen en mijn lach verdween in een tranenbui. Even ontfermde ik mij over een aantal andere honden die ook hun aandacht verdienen. Dan met pijn in het hart verliet ik het aparte zeer zware, harde gedeelte van Kimba. Toch ff een blik naar Pili dit doet pijn. Gelukkig sloten zij snel de deur dat de andere honden dat gedeelte niet binnen konden.

Ik zocht een rustig plekje op maar even later was Polaco daar om mij te knuffelen gevolgd door een lichtbruine en een mooie zwarte galgo die zich ook al eerder liet opmerken dat ze toch ook graag geknuffeld werden.

  • B01
  • B02
  • B03

Zo werd het stilaan 15 uur en vroegen ze of ze mij naar het hotel mochten brengen om wat te eten en omdat het de volgende dag ook weer vroeg dag werd. Het eten liet ik toch even aan mij voorbij gaan, ben me gaan opfrissen en had dan eest een wandeling gemaakt. Dan toch maar iets gaan eten en rond 20 uur was ik mijn bedje in gekropen. Lag het aan het vreemde bed? Maar veel geslapen had ik niet.

Maandagmorgen 3 uur: bedje uit , opfrissen en voor ik onder kwam stonden Alicia en Concha mij met de mobilhome al op te wachten.

En surprise surprise niet alleen pupje Firme maar ook pupje Chispa wachtte mij op, een extra woefje voor belgië. Concha had nl. last minute nog contact opgenomen met Anita, daar de kleine Chispa helemaal reisklaar was ... en ja hoor, ze kon niet aan die lieve oogjes weerstaan, vooral nu niet, nu de asielen overvol zitten.

Na een lange rit, zeer goed op tijd aangekomen in Malaga. De 6 woefjes en de benches uitgeladen. Zo nu konden we allen rustig bekomen, wij met koffie, de woefjes met een kommetje water.

Nu de check-in. Er was maar gereserveerd voor 4 honden in het vrachtruim en één pupje bij mij op de schoot. En ze lieten duidelijk merken dat dit ook het maximum was. Na onze vraatg om Chispa ook mee te mogen nemen maar van hun NEE afwijken deden ze duidelijk niet. Oh nee we konden die lieve Chispa toch niet achterlaten in Spanje…… Tot plots achter ons een aanbod kwam van “wij willen hem anders wel mee nemen voor u”. Dan maar hopen dat plan B ons wel wou lukken. Wisten al duidelijk wat er aan het gebeuren was maar tot mijn verbazing kregen we een zeer vlotte en duidelijke “yes”. Ze gingen dan toch akkoord. 1000 maal dank aan Eddy en Christine.

  • C01
  • C02
  • C03

Er was weinig tijd bij de controle, omdat eerst de bench leeg door de scanners moest en vlak achter de scan maar een 2 meter transportband waar de hond in de bench moest, bench afsluiten en Concha nam met haar gsm telkens snel een foto, bench draaien en weg.  De onzekerheid bij de woefjes was duidelijk te zien en te voelen, geen tijd om gerustgesteld te worden en dan plots die steile daling richting vrachtruim.  Tranen stonden ons allen in de ogen. Dit ging voor mij veel te snel en zeker voor de honden zelf maar hun geluk is nabij. Dat nemen we dan maar steeds als troost. Alles komt goed. Wanneer ze alle vier uit ons zicht verdwenen waren, nam ik Alicia en Concha in de armen. Mucho gusto é muchas gracias, 3 dikke kussen. Adios want er weerklinkt een last call voor vlucht  9u45, JAF1854 Brussels Het afscheid is kort maar komen zeker nog wel eens weer nadat ik arca de noé en Ibi heb kunnen bezoeken.

Bij het aankomen van de gate kregen we duidelijk onder ons voeten dat er 180 man aan het wachten was maar niemand in het vliegtuig nam het ons kwalijk als ze zagen dat wij de 2 schattige pupjes bij hadden in de draagtassen. Dan opweg naar BelgIë. Opstijgen en landen deed de pupjes wel schrikken maar de rest van de vlucht verliep zeer rustig voor onze 2 kleine schatjes.

Van zodra we mochten uitstappen was het rechtstreeks naar de bagageruimte. Na een paar minuten zagen we onze 4 benches toekomen. Samen met Eddy en Christine verdeelden we het op de karren. Dan eerst ff gewacht op hun bagage en dan naar de grote aankomsthal waar we verwelkomd werden door Anita, mijn vrouwtje Katja, Gwen die Raul in opvang neemt, Miranda op haar beurt Bamba, Rony voor Nero en Sonja voor Marta.

  • D01
  • D02
  • D03
  • D04
  • D05
  • D06

Anita nam Raul en Gwen mee en ging daarna Firme en Chispa nog bezorgen bij hun opvanggezin. Eerst nog wat papierwerk, eten uitwisselen, hondjes de beentjes laten strekken en een plasje laten doen. Ondertussen ruimden wij de benches in. En zo werd het stilaan tijd dat iedereen met zijn nieuwe liefde huiswaarts keerde.

Het was een kort reisje maar een ongelooflijke grote ervaring ! Het heeft een enorme indruk nagelaten en ik ben nu ook wel benieuwd naar de andere asielen, Arca de Noa te Albacete en Ibi.