Adoptieverhaal Borisje

Geschreven door 3sens. Gepost in Adoptieverhalen

Boris en KrisHallo, mijn naam is Boris. Ik ben een galgo-reutje van ong. 2 jr ½ , en ik wil jullie vertellen over mijn leven, dat op 12 september 2009 een hele andere wending kreeg, en dit dankzij Galgo Aid.

Ik ben geboren in Spanje, en was ten dode opgeschreven, na een schamel leventje van amper 2 jaar. Letterlijk, ten dode opgeschreven, want ik was al geplaatst in een van de gevreesde dodingsstations. Door een mirakel, maar vooral dankzij ontzettend goeie vrijwilligers, nam mijn leven in september van vorig jaar plots een heel andere wending. Ik moest niet meer dood, ik mocht blijven leven!!

Galgo Aid zorgde ervoor, dat ik op 28 augustus 2009 een luchtdoop kreeg , dankzij de aktie ‘Vlieg een hond’. Hier in België kwam ik terecht bij opvangmama Elke, een gedreven madam, die denk ik, tegen elk dierenonrecht vecht. Het was eventjes wennen voor mij, die vrijheid ; maar vooral de aandacht en de liefde waren mij onbekend. Ik leerde vrij snel, en werd al vlug gecatalogeerd onder ‘een probleemloze hond’. En net op dat moment, dachten mijn baasjes aan een vriendje voor Emilio, alias ‘Milo’.

 

Milo had al 2 jaar eerder hun harten gestolen, en hen aangestoken met het ‘windhondenvirus’, een zeer hardnekkig virus waar je niet zomaar vanaf geraakt. Ondertussen had Elke mij van mijn mooiste kant gefotografeerd en ter adoptie geplaatst op de site. Zowel mijn baasje als mijn vrouwtje waren op slag verliefd op mij, en na grondig overleg, besloten ze om de stap te zetten. Ik zou voor het eerst in mijn leven een permanente thuis krijgen !

Alhoewel, Anita kwam voor de zekerheid eerst toch nog eventjes persoonlijk evalueren of de tuin ‘galgo-proof’ was, en of ik wel bij mijn baasjes zou passen. Maar de “charmes” van onze Milo lieten ook haar niet onberoerd, en het ‘fiat’ om mij bij Elke te komen bewonderen was een feit…

Het was vrijdagavond, ik vergeet het nooit ! Plots stonden daar bij Elke 2 vreemde mensen. Het vrouwtje vond ik nog wel OK, ik gaf haar direct een likje….die man daarentegen ?? En dan moest ik ook nog kennismaken met Milo, mijn zogenaamd ‘broertje’. Ik geloof dat ik hem wel mocht, maar ik voelde dat er iets op til was….daarom moest hij niet de dicht in de buurt komen, want dan gromde ik toch maar eventjes voor de zekerheid….en ja hoor, ik mocht dezelfde avond nog mee….mijn nieuwe leventje begon….al had ik toch veel twijfels….de rit naar “huis” duurde eindeloos…

Het was al tegen middernacht, en ik daar stond ik dan, op compleet onbekend terrein, volledig hulpeloos en een beetje ontredderd. Mijn vrouwtje moet dat gezien hebben, want ze besloot prompt om op de sofa bij mij en Milo te blijven slapen. Dat vond ik natuurlijk geruststellend.

Na een korte nacht…de eerste ontdekking : de tuin. De vijver was een échte valstrik : ik dacht dat je op drijvende vijverplanten kon lopen, maar mijn vrouwtje behoedde mij gelukkig tijdig van de verdrinkingsdood. Voor de rest waren er rond het huis vreemde geuren te bespeuren, interessante geuren…..POEZENGEUREN ???

En ja hoor, daar was de tweede ontdekking : ik zou moeten samenleven met 4 poezenbeesten ! Mijn baasjes hadden hen bij mijn aankomst voor mij verstopt, zodat ik eerst een beetje op mijn positieven kon komen in mijn nieuwe huis. Ik vond de poezenbeesten eerst wel interessant, maar ze deden verbazingwekkend vriendelijk tegen mij, dus besloot ik meteen dat ik ze maar beter tot mijn roedel kon rekenen. (Naar’t schijnt deed onze Milo daar in’t begin wel moeilijker over, maar hij heeft ermee leren leven)…

Alles was zo overweldigend, al die nieuwe indrukken….ik hechtte de eerste dag niet veel aandacht aan ‘eten’, tot groot jolijt van Milo, want die lust altijd wel een extra portie. Hoe aanlokkelijk de maaltijd ook was, ik moest veel te veel ontdekken.

Milo was gelukkkig wel mijn leidraad tijdens mijn grote ontdekkingstocht, en alhoewel ik altijd bij mijn baasjes in de buurt wilde zijn, toch duldde ik niet zomaar dat mijn baas met zijn gezicht te dicht bij mij kwam. Ik gromde. Ik wantrouwde. Ik was een hondje zonder veel zelfvertrouwen, ik durfde zelfs niet op te kijken naar mijn baasjes ; het wederzijds vertrouwen moest groeien….

Gelukkig waren mijn baasjes zeer begripvol, en vooral geduldig. Al snel wist ik dat iedereen het beste met mij voorhad, en eigenlijk zijn die knuffels best genietbaar ! Zo genietbaar zelfs, dat ik er nu zelf om kom vragen ;…het liefst plof ik met mijn volle 30 kg op de schoot en dan zo langsuit genieten van al die liefkozingen….soms met mijn poten naar omhoog….mijn vrouwtje noemt mij een échte flodderkont !

Na 2 weken liet ik de ongelukkige huisplasjes achterwege, want ik besefte dat mijn baasjes steeds weer terugkwamen, na een korte of langere afwezigheid. Aan de zotte kuren van Milo ben ik ondertussen ook gewoon, al versta ik nog steeds niet wat hij met ‘spelen’ bedoelt…..als hij zo onbezonnen met onze speeltjes in het rond begint te zwieren… dan verstijf ik nog altijd…ik geloof dat ik nooit zo als pup heb leren ‘spelen’ ….ik hou meer van de zachtere aanpak ….

Het is nu ruim 5 maanden dat ik hier woon, en ik voel mij steeds meer op mijn gemak. Ik ontplooi mij meer en meer, ik begroet mij baasjes altijd even enthousiast, zo enthousiast zelfs dat de dierenarts onlangs nieten in mijn achterste moest pluggen, omdat ik te hard en teveel kwispel ?????

En ik begin nu ook al spontaan ‘zot’ te doen (toch geen Milo-kuren???); Ik hou van bezoekjes (want iedereen brengt ‘koekies’ mee voor ons) en de top of the bill zijn ongetwijfeld de dagelijkse snuffeltochten (mensen noemen dat wandelingen).

Ondertussen luieren wij onbezorgd, en eten Milo en ik om ter snelst onze eetkommen leeg, zodat wij mekaar om ter meest proberen te bestelen…. Ik loop zelf vrij in de tuin met de poezen, weliswaar altijd onder toezicht. …

Ik geniet met volle teugen van mijn nieuw leventje (alleen de winters zijn hier wel koud zeg, ik hou niet zo van sneeuw !) Ik voel mij in de zevende hemel….!! Alleen niet de hemel die ze in Spanje voor mij in petto hadden, maar wel mijn hemel, hier op aarde,in Bornem…..

Bedankt mensen van Galgo Aid dat jullie mij een nieuwe kans wilden geven. Ik heb mijn baasjes niet teleurgesteld.

Vele gelukkige groetjes, Boris en zijn familie

 

 

Wij danken

  • Sponsor-ThermoHeizung
  • Sponsor-Bananas
  • Sponsor-Europremiums
  • Sponsor-Hilferd

Wij Danken

  • Sponsor-Goormans
  • Sponsor-VanDenBroeck
  • Sponsor-Immobilli