Adoptieverhalen

Iedere adoptie heeft wel een mooi verhaal achter zich. 

Onze adoptieverhalen zijn 1 van de meest gelezen rubrieken op onze website en de beste reclame voor onze windekindjes !
Bovendien zijn deze persoonlijke ervaringen niet alleen heel leuk om te lezen, maar bevatten ze ook een bron van informatie voor nieuwe baasjes.

Wil u ook graag uw adoptieverhaal met ons en vele anderen delen ? Stuur dan een mailtje naar bestuur@galgoaid.eu met uw verhaal en mooie foto's.

Adoptieverhaal Castella (Castro)

Gepost in Adoptieverhalen

Na wat overleg besliste we om terug een hond in huis te nemen en onze zoektocht kon beginnen. Daar we kans wilden geven aan een adoptie kwamen we snel uit bij Galgo Aid Europe. Na het lezen van verschillende artikels en grondig opzoek werk besliste we om een galgo te adopteren.

Castello1

Ons oog viel op Castella , gehuisvest bij Gwen Plu , na het invullen van het adoptieformulier kregen we een zeer leuk bezoek thuis en na een weekje kregen we het bericht dat we Castro konden adopteren. Onze aanpassingswerken in de tuin konden beginnen. 

Castello1

Eind Januari mochten we Castro gaan ophalen. Met een beetje vrees gingen we de eerste nacht in , maar het wonder gebeurde , Castro viel netjes in slaap en ontwaakte de volgende morgen rond 8 uur , hij was zeer opgewekt en vroeg netjes om in de tuin te mogen. Castro begon hierna lekker te eten , en begon ons huis te verkennen , we zagen hem elke dag evolueren en vertrouwen op te bouwen.

Castello1

Castro is nu vier maand bij ons en voelt zich prima, nooit angstig, zeer sociaal met andere honden en mensen , om eerlijk te zijn , het is een prachtige hond die ik ieder toewens. Hij gaat met ons mee op reis en geniet met volle teugen van alle aandacht welke hij krijgt.

Castello1

Gwen bedankt voor de goede zorg gegeven aan Castro tijdens de periode bij U thuis , Patricia bedankt dat we je altijd iets konden vragen bij de nazorg.

 

 

Adoptieverhaal Hugo (voorheen Damian)

Gepost in Adoptieverhalen

 

 Op 2 mei 2021 hebben wij Hugo geadopteerd en opgehaald bij opvangmoeder Gwen. We zochten al geruime tijd naar een tweede galgo nadat we een van onze twee galgo’s moesten laten inslapen. Helaas waren we al een adoptie bij GAE misgelopen maar al snel kwam er een telefoontje vanuit GAE: “We hebben misschien een galgo reu voor jullie. Wellicht is het een match”. Uiteraard hebben we hem snel bezocht en de klik was er direct. We vonden zijn paspoortnaam Damian niet zo leuk en we noemen hem nu gewoonweg “Hugo

Patri1

De eerste dagen bij ons thuis was het voor Hugo vooral wennen aan de omgeving en de vele onbekende geluiden. De eerste twee nachten heeft er voor alle zekerheid iemand van ons beneden in de woonkamer geslapen, maar daarna was dat al niet meer nodig. Hij slaapt samen met onze andere galgo Daisy (ook bij GAE geadopteerd) de hele nacht in de woonkamer en hij staat ons ‘s morgens kwispelend op te wachten. Hij was al direct zindelijk en doet alles netjes buiten. Samen wandelen gaat uitstekend, hij loopt goed aan de lijn en hij is sociaal bij ontmoetingen met andere honden. Zijn opvangmoeder Gwen vertelde ons dat hij een hele gemakkelijk hond is en dat klopt zonder meer. 

 

Patri1

Vanaf de eerste dag loopt hij de hele tijd achter ons aan; naar de keuken, dan weer terug, naar buiten en dan weer naar binnen. Hij zoekt duidelijk onze aandacht en wil veel geknuffeld worden. Hij krijgt van ons ook veel aandacht, maar niet te veel. Er is immers ook nog een andere galgo in huis die aandacht nodig heeft.

Patri1

Inmiddels heeft hij onze hele omgeving leren kennen. Ontmoetingen met andere honden gaan probleemloos; zelfs agressief blaffende honden laten hem koud. Hij loopt graag naast Daisy en trekt zich een klein beetje aan haar op, maar Daisy ook aan hem. Dat is fijn om te zien. Ze passen goed bij elkaar. Hij ligt graag samen met Daisy in de zon te luieren. Bij ontmoetingen met vreemden is hij voorzichtig en afwachtend, maar ook nieuwsgierig; typisch galgo gedrag.
Hugo is een gemakkelijke, fijne, lieve en zachtaardige Galgo. We zijn erg blij dat het zo goed met hem gaat en dat hij zich zo ontzettend snel heeft aangepast hier bij ons in Roggel, Nederland.

Hugo

Met vele groeten,
Elsbeth en Will Verheesen

Adoptieverhaal Miso

Gepost in Adoptieverhalen

Mijn dochter is gek op dieren en dieren zijn gek op haar. Altijd zo geweest, en dat zal wellicht altijd zo zijn. Waardoor er doorheen de jaren allerlei diertjes gered werden, zoals knaagdieren, katten, visjes en zelfs insecten, wormen en slakken. Maar in een rijhuis in een stad wonen zonder grote tuin of koer is geen ideale plek voor grote dieren, en ik vond dat je niet enkel plaats en middelen moet hebben als je een dier in huis haalt, maar ook tijd en aandacht. Ook haar papa (mijn ex) vond het geen goed idee aangezien hij vaak in het buitenland verbleef voor zijn werk.

Dat niet kunnen garanderen van voldoende aandacht en gezelschap zorgde ervoor dat ik keer op keer “neen” moest zeggen wanneer ze nog maar eens om een hond vroeg, een vraag die zich zo ongeveer maandelijks herhaalde, van haar vierde levensjaar tot haar zestiende: ik werkte immers buitenshuis en vond het te zielig om een hond een hele dag door alleen binnen te moeten opsluiten. Ik hield dus de boot af, ook omdat we een senior kat in huis hebben die ons te nauw aan het hart ligt om hem 7 dagen op 7 aan een misschien wel onstuimige hond bloot te stellen. Dus mijn dochter legde zich met tegenzin maar begrip bij onze weigering neer, en ging met buurhonden en asielhonden wandelen.

Miso1

Mijn dochter is echter slim, doortastend en inventief: en toen ze middenjury begon te doen en dus aandacht en tijd kon garanderen wist ze niet enkel haar vader te overtuigen, maar bracht haar argumenten voor “toch een hond” zodanig goed dat ik – als grote windhondenliefhebber – eigenlijk geen tegenargumenten meer over had: ze kon en wou er zelf voor een hond zijn, de hond zou mee in co-ouderschap zitten, zou een stukje mobiel “thuis” zijn dat ze meenam, en een maatje als beschermende en helende balsem op haar ziel. Later zou blijken dat dit maar een fractie van de volledige positieve impact zou zijn.

Ik had slechts één voorwaarde: het moest een windhond zijn die met katten en kinderen kon. Ik vertelde over mijn ontzettend positieve ervaringen met de windhonden die ik gekend heb in mijn leven, over hoe anders ze zijn dan andere honden. Over hoe rustig en “laid back” ze kunnen zijn, hoe stil, hoe coöperatief zonder dat ze continu opdrachtjes verwachten. In mijn ogen zijn windhonden de “katten onder de honden”, en zijn ze ontzettend vriendelijk en goedhartig. Tenminste, als je geduldig genoeg bent om de juiste match af te wachten. En je terdege te informeren, hetgeen zij ook nauwgezet deed: mijn dochter las en bekeek alles wat ze te pakken kon krijgen over windhonden en het beloningsgericht benaderen van honden.

In de herfst startten we de adoptieprocedure.  Ik zat ermee in dat haar co-ouderschapsverhaal in haar nadeel zou spreken - want welke organisatie wil nu een hond laten adopteren die de hele tijd mee geheenenweerd wordt? - maar we hadden het geluk om bij adoptieconsulente Ingrid terecht te komen, die openminded en begripvol genoeg bleek te zijn en onze situatie echt wou begrijpen om de perfecte match voor ons te vinden.

Dat matchen vraagt tijd en bedachtzaamheid, en ook loslaten wanneer de match niet ideaal blijkt te zijn. Hetgeen in de praktijk soms erg pijnlijk was, wanneer een bepaalde hond er op het eerste zicht compatibel uitzag maar in de praktijk bvb niet met katten of kinderen kon, of een meer ervaren hondeneigenaar nodig had. Soms was het echt een kwestie van rouwen wanneer een hond waar ze haar zinnen zo hard op had gezet toch geen goeie match was.

Staartje 2020 kwam er echter een hoopgevend bericht van Ingrid: ze had een ideale match gevonden, een prachtige, stabiele galgoreu die eerst nog even in een pleeggezin moest om te observeren welk vlees ze in de kuip hadden. In dat pleeggezin waren er andere honden en katten, hetgeen ik geruststellend vond ivm onze teergeliefde kater op leeftijd.

Ze vroeg of we er geen bezwaar tegen hadden dat hij “al” zeven jaar oud was, maar dat vond ik eigenlijk juist een groot voordeel:

iedereen lijkt altijd jonge honden of puppy’s te willen adopteren en de “oudjes” blijven helaas achter, terwijl zij meestal al veel meer basisvaardigheden onder de knie hebben. “A year under each paw” is een gekende uitdrukking waar er wel wat in zit: hondjes van +4 jaar zijn meestal een pak gebalanceerder en rustiger dan tweejarige pubers of onstuimige tornadopups.

De praktijk leek dat helemaal te bevestigen want de foto’s en verhalen die van uit het schitterende pleeggezin tot bij ons kwamen lieten ons een stabiele reu zien die goed opschoot met mensen, honden en katten, goed aan de leiband kon lopen en niet angstig was.

Na een maand observeren planden papa en dochter een bezoek in, en het bleek diepe liefde op het eerste zicht: een week later, op 1 februari 2021 (World Galgo Day dan nog wel!) was de knoop effectief doorgehakt. Twee weken later mocht Miso eindelijk bij ons komen en slaagde hij er in om ons allen in een mum van tijd hem in ons hart te doen sluiten.

Wat een fantastische match is hij! Hij klikt niet enkel met alle mensen in de twee gezinnen goed, maar richtte zich meteen goed op onze dochter, die hij als “mobiele thuis” ziet: Waar zij is, is hij, en omgekeerd: ze werden in no time twee handen op één buik. De kater heeft hem ook aanvaard, de ratjes vinden hem leuk, en geduldige vrolijkerd Miso vindt gewoon alles en iedereen leuk. Het wandelen aan de leiband en in de vele losloopweides en natuurgebieden vlakbij vindt hij zalig, en hij is perfect zindelijk en eet goed. Een rustige, vriendelijke reus die het liefst gewoon dichtbij je met zijn hoofd op je schoot of voet ligt. Wat een heerlijkerd.

Maar, dat is niet alles. Miso heeft méér impact dan dat, en ik ga niet teveel in detail treden, maar hij is zoveel meer dan een goede vriend en huisgenoot. Miso is een soort “verbinder” die voor babbels tussen mensen zorgt, voor leuke gespreksonderwerpen en anekdotes, voor gezamenlijke knuffels in de zetel, en voor grappige situaties die voor ontladingen en een fijne sfeer zorgen. Hij heeft exact het ideale temperament om met de kater om te kunnen gaan, maar ook met mijn jongere zoon, een autist met spreekangst en ook helemaal gek op Miso (en vice versa), waardoor ik hem ook weer makkelijker in de buitenlucht krijg, of in gesprek met klasgenootjes als Miso mee de zoon van school gaat afhalen. Hij is voor mij een extra motivatie en reden om naar buiten te komen, te bewegen, de zon op mij te voelen, en gesprekjes met andere mensen te hebben. Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat op een kleine maand tijd onze levenskwaliteit verdubbeld is. Dankzij een windhond die wij net zoveel nodig bleken te hebben als hij ons.

Miso2

Er zijn geen woorden om onze dankbaarheid hiervoor te kunnen vatten.

 

Adoptieverhaal Patri

Gepost in Adoptieverhalen

Patri kwam naar België als extreem bange kruising Galgo/Podenco pup en ging in opvang in een opvanggezin van Galgo Aid te samen met haar even bang broertje.

Na een paar weken vond Patri haar nieuwe thuis en haar broertje vond ook zijn nieuwe thuis.

 Patri1

5 jaar na de adoptie kreeg ik een telefoontje dat Patri weg moest aangezien het gezin ging verhuizen naar een appartementje waar geen honden werden toegelaten. Ik ben haar een paar dagen na dit telefoontje gaan ophalen in haar huidige thuis om haar bij mij in opvang te nemen.

In het begin was Patri zodanig angstig dat ze niet uit haar bench durfde te komen. Ik moest haar eten en drinken geven in haar bench en zelfs dan gaf ze mij al snel een pootje met een blik van “ ik geef je een pootje dus laat je me verder met rust want ik vertrouw je niet” Na een paar dagen moest zij naar de dierenarts voor het verwijderen van haar wolfsklauwen onder narcose dus was dit de kans om haar bench te doen verdwijnen zodat ze leerde dat ze hier vrij kon rondlopen zonder dat iemand haar kwaad deed. Hier mocht ze hond zijn op haar manier.

Patri1

Het heeft bijna 6 maand geduurd vooraleer Patri begon open te bloeien en zich stilaan veiliger en veiliger begon te voelen. Aangezien Patri als extreem bang pupje naar België is gekomen wist ik al heel snel dat zij nooit volledig over haar angsten zou geraken en besloot ik om haar zelf te adopteren want ik kreeg het niet meer over mijn hart om haar nogmaals ergens te plaatsen. Zij vond immers heel veel steun bij mijn andere hondjes en begon na een tijdje zelfs te spelen met de andere hondjes en al het hondenspeelgoed dat hier aanwezig was. Het voornaamste voor mij was dat Patri gelukkig was op haar manier en dat ze kon genieten van het leven.

Patri1

Intussen is Patri 12 jaar en nog steeds bang van vreemde mensen binnenshuis maar ze geniet op haar eigen manier van het leven en alle aandacht die ze krijgt van ons en de andere hondjes. Als het etenstijd is laat ze zich horen zodat we zeker niet zouden vergeten om haar eten te geven wat op zich wel heel grappig is voor een hondje dat zo bang is. Wij laten haar zelf bepalen wanneer zij graag wat extra knuffeltjes of aandacht wilt en dat werkt voor haar en voor ons perfect. Wandelen doet ze ook supergraag en meerijden in de auto vindt ze heel fijn. Voor ons is zij een hondje uit de duizend dat toch wel wat verder is opengebloeid in de loop der jaren. Ze is gelukkig op haar manier en dat is voor ons het belangrijkste. Wij genieten nog dagelijks van haar gekke kuren en hopen dit nog ettelijke jaren te mogen doen.

Adoptieverhaal Shakira

Gepost in Adoptieverhalen

Wat begon als een opvanghondje is uiteindelijk geëindigd in een adoptiehondje = foster faillure.

Shakira

Shakira kwam op de laatste snip toch nog naar België via de weg waardoor ze niet meer gesteriliseerd is geraakt in Spanje. Aangezien wij hier alleen maar oudere hondjes kunnen opvangen was onze keus op Shakira gevallen. Een heel mooi meisje van 8 jaar oud. Op de fotokes die we ontvingen van het asiel, viel ons meteen op dat Shakira een steekoortje had wat best wel grappig is.

Shakira

Het was voor ons een spannende dag om ons nieuwe opvangertje te gaan ophalen. Bij thuiskomst bleek Shakira loops te zijn waardoor we haar sterilisatie moesten uitstellen tot 90 dagen na haar loopsheid wat voor ons geen probleem was want alle hondjes hier zijn gecastreerd of gesteriliseerd. We hadden alle tijd en ze kwam toch pas op de website nadat ze volledig in orde was. In het begin was Shakira een hele moeilijke eter. Het heeft ons wel wat moeite gekost om haar goed aan het eten te krijgen.
Tijdens haar verblijf hier heeft ze een paar huisbezoekjes met mij meegedaan en dat was zalig. Het ideale meisje om mee te nemen op huisbezoekje. Na haar loopsheid werd Shakira echter schijnzwanger en stopte ze met eten en drinken omdat ze haar eigen melk dronk. De medicatie voor haar schijnzwangerschap bleek al gauw niet voldoende te zijn om dit meisje er weer bovenop te helpen waardoor ze een paar dagen bij de dierenarts aan het infuus heeft gemoeten. De dierenarts was al direct gek op haar want Shakira liet alle onderzoeken vlot doen en zelfs aan haar infuus prutste ze niet. Bleek dat ze toch een maagontsteking had waarvoor ze dus pilletjes moest nemen gedurende 30 dagen dus hebben we nogmaals de sterilisatie moeten uitstellen zodat Shakira eerst terug wat op krachten kon komen. Eens ze wat op krachten was hebben we haar laten steriliseren. Ze herstelde hier heel vlot van en bleef heel mooi van de wonde af. Naarmate de tijd vorderde werd de band tussen Shakira en mezelf sterker en sterker en ook mijn vriend zag het niet meer zitten om ze te laten adopteren. Kwam er nog bij dat Shakira enorm veel gelijkenissen heeft met mijn allereerste hondje dat ik ooit heb geadopteerd bij Galgo aid Europe, ons Nieva die intussen al efkes overleden is.

Shakira

Wij geraakten meer en meer in de ban van Shakira en we zagen Shakira alle dagen verder en verder openbloeien. Als ik ergens naartoe ga met haar dan houdt ze mij altijd in het oog en blijft ze zo dicht mogelijk bij mij. Wandelen vindt Shakira ook de max evenals meerijden met de auto. Als we s’morgens beneden komen dan is ze een echte zotte mie en is ze heel blij van ons te zien. Eten doet ze intussen ook heel goed. Met al onze andere hondjes doet ze het ook echt geweldig.

Shakira

Toen kwam op een dag de mail van ons Griet om haar wat extra fotokes te bezorgen van Shakira, om haar vervolgens op de website ter adoptie te plaatsen en dat gaf ons de doorslag om Shakira niet meer te laten gaan en ze zelf te adopteren. Wij kregen het niet meer over ons hart om Shakira te laten vertrekken. Het is zo’n fantastisch meisje dat echt het zonnetje in huis is en die een glimlach op je gezicht kan toveren. Wij hopen dat dit zalig steekoortje nog heel wat jaartjes van haar leven met ons mag genieten. Er is een gezellige hoek af van dit meisje en ze past daardoor perfect in onze roedel.

Adoptieverhaal Louis

Gepost in Adoptieverhalen

Louis, 6 jaar geleden kwam je ons leven binnengewandeld, je was al een jaar in België bij je andere baasje Adriaan. Door een plotselinge verandering in zijn leven, kon hij niet meer de zorg voor jou geven die hij wou. Wij waren al even aan het kijken om een nieuwe vriend aan ons gezin toe te voegen, maar het was moeilijk om te beslissen.

Bongo1

De enige criteria die we hadden voor opnieuw een hond in ons leven en huis binnen te laten waren, dat de hond niet te groot mocht zijn en niet te veel haar mocht verliezen. Blijkbaar heeft het lot het van ons overgenomen en is het toch een grote hond geworden. We zagen op een zonnige zondag een promotiestand van Galgo aid op de waterfeesten. Voordien hadden we al eens gedacht om een hond te adopteren. Bij deze promotiestand kwamen we in gesprek met Ingrid, die wist al onmiddellijk dat jouw gouden mand bij ons paste.

De week dat we in contact kwamen met Ingrid, kwam je al eens op bezoek bij ons samen met je baasje. Je ging onmiddellijk alles verkennen zowel binnen als buiten, maar je was rustig. Enkele dagen na deze kennismaking, kwam je al definitief bij ons. Het was voor iedereen een behoorlijke aanpassing en we moesten elkaar een beetje voelen en leren kennen. De wandelingen waren de grootste uitdagingen, aangezien jij gewoon was om te lopen en wij om te wandelen. Doordat het zowel voor jou als voor ons een aanpassing was, ben je wel eens te snel geweest en met mij gaan lopen.

De eerste keer dat we naar zee zijn gegaan, was dan ook onvergetelijk. Je hebt ervoor gezorgd dat ik de eerste 2meter het strand van dichtbij heb gezien. Na al die jaren, glinsteren je ogen nog steeds wanneer je los zand onder je poten voelt.

Je bent 3 jaar alleen bij ons geweest en dan is je vriend Jean erbij gekomen. Jean is een jack Russell van 5 maand die een grote sloeber bleek. Je leert hem vrij snel tot waar je grenzen zijn, het zorgt ervoor dat hij weet wat van jou is en waar hij niet mag aankomen. Geleidelijk aan hebben jullie een mooie vriendschap gekregen, die kleine Jean probeert toch de baas te zijn en dit lukt hem soms wel.

Het is fijn om jullie samen buiten te zien spelen en Jean zich overal probeert onder te verstoppen voor jou. Jullie kunnen zo enige tijd achter elkaar aan hollen en samen rollen. Wanneer jullie dan samen los kunnen lopen op het strand, dan maakt het ons gelukkig om jullie zo gelukkig samen bezig te zien.

Bongo1

Jean probeert bijna dagelijks om jou te volgen tijdens het lopen, tevergeefs. Wanneer we de mobilhome buiten zetten, dan staan jullie samen al klaar om te vertrekken. Jullie zijn samen behoorlijk enthousiast en jullie hebben er echt zin in, om te vertrekken. Al rijden we 1 uur of 8 uur, je blijft de hele rit rechtstaan, al vallen je ogen wel even dicht… je blijft toch staan. Iedere dag is een onbeschreven blad, jij zorgt ervoor dat het elke keer anders wordt gevuld. Zo maak je samen met Jean een heel mooi boek, we hopen dat dit boek nog heel lang kan geschreven worden

Adoptieverhaal Pepico

Gepost in Adoptieverhalen

Toen we 10 jaar geleden één van onze whippets verloren, beslisten we een nieuwe kameraad te zoeken voor Victor, ons ander whippetje van toen 12 jaar. We zochten en we vonden ... Ingrid. Na een boeiend verkennend gesprek beslisten we onze eerste hond te adopteren, wat een avontuur, een zo wijze hartverwarmende beslissing ... ondertussen zijn we al wat hondjes verder. Onze Chica verblijft inmiddels meer dan 5 jaar bij ons, Tinto is al meer dan zes jaar de beste vriend van onze dochter. 

We beseffen dat we eigenlijk niet meer zonder deze schatten kunnen en aangezien we veel plaats hebben in onze tuin en in ons hart, begon de zoektocht naar een nieuwe huisgenoot. We contacteerden opnieuw ... Ingrid en we vonden Pepico ... liefde op het eerste gezicht. Pepico heeft een hartafwijking, daar was Ingrid heel eerlijk over, maar waarom zouden we Pepico geen kans geven in ons gezin? We gingen langs voor een kennismaking met Chica, want ook zij maakt een belangrijk deel uit van de beslissing. Het klikte wonderwel met Chica en met ons, we waren instand verknocht aan deze mooie zwarte galgo. Ondertussen verblijft Pepico die we omdoopten tot Chulo, vier maand in ons gezin en is hij niet meer te missen. Hij is steeds laaiend enthousiast als hij ons ziet thuiskomen, hij is de perfecte compagnon voor Chica, hij is soms een grote kleine sloeber en kijkt dan met zijn deugdnietogen alsof hij niets mispeuterde, hij leert heel snel, weet al perfect waar het beste plaatsje is in huis. We zien ons manneke graag!

Door de kennis van het ganse Galgo team weten ze steeds weer de juiste match te vinden, we kunnen niet anders dan hen dankbaar te zijn voor hun inzet en deskundigheid. Het opvanggezin draagt zeker ook bij tot een goeie integratie, we hadden ook met hen een goeie klik!

Dankjewel allemaal, ik denk dat ik zeker ook namens Chulo mag spreken.

Adoptieverhaal Chico

Gepost in Adoptieverhalen

Het adoptie verhaal van Chico, aka Edwin

Hallo, ik zal me eerst even voorstellen, ik ben meisjes-whippet Cheyenne., en heb geen goesting in grote donkere (wind)honden. Ik heb in mijn 9-jarig hondenleven al heel wat meegemaakt. 8 jaar geleden ging ik met mijn toenmalig vrouwtje op uitstap, en werd ik plotseling zomaar ergens op straat overgedragen aan een stel met een whippet, Radja, die ook wat beteuterd stond te kijken.  Zo had ik wel direct een vriendin en lotgenote. Ik moet eerlijk bekennen dat ik sindsdien wat angstig ben als ik andere windhonden tegenkom op straat en mijn best doe om ze bij me weg te houden, want je weet maar nooit wat daarvan kan komen.  Enfin, mijn nieuwe thuis beviel me goed, maar vorig jaar werd mijn regelmatig leventje verstoord doordat mijn vriendin Radja op ruim 15-jarige leeftijd haar laatste adem uitblies. Ik had al snel door dat mijn baasje en vrouwtje de vrijgekomen plek wilde opvullen, maar wat schrok ik toen op een avond de bel ging en er 2 galgo's van Galgo Aid  uit de lift kwamen, dat had ik nog nooit meegemaakt!!!! Ik heb erg mijn best gedaan om duidelijk te maken dat ze niet welkom waren, maar het waren Spanjaarden en ze begrepen me zeker niet want gingen gewoon op de zetel liggen.

Kort daarna, kwamen we na een lange rit met de wagen bij een huis aan de rand van een bos en amai, ik stap uit en daar staat mijn spiegelbeeld qua kleur en strepen, maar dan veel groter en ook nog een jongen. Ik heb geblaft en gegromd maar hij leek mij niet te verstaan. Nu weet ik dat dit niet uit dommigheid was, het is gewoon een brave gezellige jongen die een groot gezin gewoon was. We hebben samen wat rondgewandeld en daarna mocht ik tot mijn grote vreugde weer mee naar huis. Enkele dagen later kwamen we in een bos in de buurt weer 2 van die galgo's tegen, nog wel van dezelfde club. Dat kon toch geen toeval zijn? Zo klein als ik ben heb ik me extra druk gemaakt en zo kreeg ik  op Facebook blijkbaar de bijnaam "killer-Cheyenne".

Een paar dagen later arriveerden we weer bij datzelfde huis, en toen ik die Spaanse jongen weer zag, begreep ik dat het serieus was. Toen we samen in de wagen werden gezet werd het me duidelijk, hij ging mee, maar ik mocht blijven. Thuis was het nog wel wat wennen om alles weer te moeten delen, maar die jongen die ze Chico gingen noemen is wel een echte amigo........en toch als ik andere windhonden zie ben ik nog steeds argwanend, want je weet maar nooit!

 

Ola, soy Chico, aka Edwin. Het eerste wat ik dacht toen ik Cheyenne zag was " wat een opgewonden madammeke", ik doe maar net alsof ik het niet merk dat ze chagrijnig is, ik moet immers indruk maken op haar baasjes. Als dat goed zit, komt de rest vanzelf wel. Want ik ben een heel vrolijke jongen en ben niet zo snel van mijn stuk te brengen. Ik had al snel door dat het liefde op het eerste gezicht was💕 en ik een thuis gevonden had. Toen Cheyenne begreep dat ik een blijvertje was heeft ze me best snel geaccepteerd en nu zijn we dikke vrienden, ik mag zelfs bij haar in de mand slapen. Ik heb het goed naar mijn zin, we wonen wel op een appartement, maar onze baasjes hebben als hobby wandelen en dat is toch tof. Halen ze hun rugzak uit de kast dan word ik toch dol. En ook gaan we regelmatig naar zo'n hondenuitloop terrein, kunnen we samen rennen.

Men vindt ons een mooi duo, al begrijpen de mensen niet altijd hoe de vork in de steel zit. We zien er hetzelfde uit, dus wordt al snel gedacht dat ik pa hond ben, en Cheyenne mijn dochter is😳!!! Ik geloof dat mijn vrouwtje ook nog wat wil zeggen dus aan haar het laatste woord

Wat zijn we blij dat we Chico erbij hebben genomen, echt een droom van een hond. Op zijn tijd wat ondeugend, hij verzamelt graag schoenen en kussens, maar oh zo vrolijk, hij is echt het zonnetje in huis. Op straat maakt hij regelmatig vreugdesprongetjes en tovert bij menigeen een glimlach op het gezicht. Tijdens wandelingen ziet, ruikt en hoort hij alles, of het nu de eekhoorns en duiven in de stad zijn, een muis of kikker in het struikgewas of de hazen in het veld. En opgepast als hij het eerder ziet dan jij, lig je na een moment van onoplettendheid in een greppel!!!!!! Hij is onze eerste galgo, maar zeker niet de laatste. Elke week kijk ik op de site en begrijp ik maar niet dat Beth nog geen gouden mandje heeft gevonden. 

Het is dat ik mijn handen vol heb om 2 honden veilig door de straten te loodsen, anders zou ik het wel weten............

Adoptieverhaal Telmo

Gepost in Adoptieverhalen

Telmo(Beast) 

 width=

 

Op een dag kreeg ik een telefoontje (Van Michel men echtgenoot in het jaar 2010)of het Ok was dat we er nog eentje bijnamen genaamd Telmo,een galgo van 2 jaartjes oud , die al een tijdje in opvang was bij Daniella in Ertvelde , we hadden toen al een kleine roede van 2 whippets en onze 1e grey  ABBA, dus na wat getwijfel heb ik dan toch toegezegd en zeker bij het huisbezoek van Ingrid Van Nieuwenhuyse (waar jij al bij aanwezig was) werd ik verliefd op die KOP van je .

 Telmo1

We hadden het al onmiddellijk door dat je een geval apart was en dat we je vertrouwen moesten zien terug te vinden ,Het viel op dat je meer naar mij toekwam (Bazinneke) dan naar de baas des huizes en iets later kwam je vriendinnetje Belle (Aberlarda), Die we opeens vlug ergens  moesten weghalen (wegens familiale redenen)en waren  we opeens met al met 5. Je bloeide helemaal open en er was onmiddellijk een klik  tussen jullie dus had je opeens een echt maatje en van sinds noemde we jullie Belle en het Beest .En kort daarna werd de familie groter met Mina (Mientje)En jij bleef gelukkige met je Belle ,niks kon je deren.

Telmo3

Dagelijks onze wandeling in de buurt en wekelijks de wandelingen van GAE en het blije weerzien van je opvangmama en Mateo uit Spanje … En dan opeens verhuizen naar een knus huisje met een hele grote tuin. Je hebt uren versleten in die tuin samen met ...je Belle het geluk kon niet op en  .. Jaren gaan voorbij en opeens .. Belle verlaat de roedel (Over de regenboog) en jij  laat het niet blijken dat je treurt ,maar je was enkel nog te vinden in je cocon(Bench) Je leefde opeens in je eigen wereldje , slapen ,eten en op tijd naar die tuin en steeds blij dat ik thuiskwam van het werk en terug naar je schelp .Soms had je een opwelling van blijdschap naar het baasje toe en soms was het helemaal anders en keerde jij je helemaal ingesloten terug in je schelp.

Telmo4

We hebben je al die jaren nooit begrepen ,wetende van wat je hebt meegemaakt in Spanje begrepen we het wel dat je het soms moeilijk had maar we bleven we van je houden, we moesten maar naar die KOP van je kijken  en zagen we ons Beest met ondertussen al een grijs geworden snuit en wenkbrauwen en jaren gaan voorbij met ondertussen al een groter geworden roedel van 11. Maar jij bleef in jouw wereldje leven  met  heengaan van een huisvriend of een verwelkoming. Je bleef in je schelp en soms toch kwam je er eens uit. Daarom ik regelmatig zei, Ons Beest is een geval apart en dat zal zo blijven …..

Telmo5

Tot je opeens begon te hoesten en te kuchen  en je eetlust minder werd en stoelgang was nogal aan de hele donkere kant ,werd ik ongerust en gingen we met je  naar de DA ,Je kreeg medicatie en je bleek toch beter te worden maar eens de medicatie uitgenomen  was  herviel je en hoopte we toch bij volgend bezoek bij DA (met tal van onderzoeken van darmen en maag etc) dat we je nog een hele tijd konden houden ,maar het verdict viel ...Na iets meer 10 jaar moesten we ons Beest laten gaan .Over de Regenboogbrug …op 27/05/2020 Je kan nu samen met je Belle en Mina ,Abba, Billy en Gilbert en Asmo huppelen zonder leed en pijn .Het ga je goed daarboven en ben je ons dankbaar voor al die jaren dat je in onze roedel hebt mogen verblijven ,wij hebben alvast van je gehouden van ons Beest ,ons geval apart.....Ondertussen zijn we al meer dan een maand verder en heb ik pas de kracht en de woorden gevonden om iets te schrijven van je voor GAE want je naam word hier bijna dagelijks vernoemd  ,veel meer dan onze andere woefjes , dus Telmo (BEESTJE) nu nog blijf je ons geval apart  

Telmo6

 

 

Adoptieverhaal Santi

Gepost in Adoptieverhalen

Lieve Santi we zagen je reeds als pup op een foto in Spanje.
En ja de klik was er meteen, we volgden je tot je in België in opvang kwam bij Ingrid.

Santi1 Santi2


Van haar hoorde we hoe je groeide en evolueerde, af en toe stuurde ze een foto ; wat werd je groot en mooi.
O wat twijfelde we Santi , maar we gingen stoer doen en ons verstand boven ons hart laten spreken !
Zo een mooie jonge galgo zoals jij zou wel snel een goede thuis vinden dachten we .
Maar wat voor een weg ging je tegemoet , met veel aanpassen en steeds terugbrengen .
Jij verdiende beter lieve jongen ,en we konden het niet meer aanzien.
Gelukkig daar sprak ons hart en onze liefde die we al jaren hebben voor windhonden ;
We besloten om je hier bij ons en onze andere honden een warme en liefdevolle thuis te geven .
Je bent hier nu opengebloeid ,je speelt en rent met de andere honden en gaat graag wandelen en rijd mee in de auto
en brengt gans de dag leven in huis.

 Santi3 Santi4


Zalig als je dan s 'avonds lekker bij ons op de bank ligt . of bij de kleinkinderen als ze er zijn .


Zoals Ingrid zei toen ze je bracht samen met Annemie je bent een hond met een handleiding ,
maar die kennen we ondertussen : je hebt een roedel nodig en je bent niet graag alleen en vooral veel beweging .
Hier ben je" nooit "alleen en breng je iedere dag vreugde in ons leven !

Lieve Santi door jou leerde we een les ," we volgen voortaan alleen ons hart" !

Santi5 

Groetjes van Santi en zijn gelukkige baasjes Ruud en Rina

Wij danken

  • Sponsor-ThermoHeizung
  • Sponsor-Bananas
  • Sponsor-Europremiums
  • Sponsor-Hilferd

Wij Danken

  • Sponsor-Goormans
  • Sponsor-VanDenBroeck
  • Sponsor-Immobilli