Galgo Aid Europe vzw

Vertrek: zondag 27 november 2011 om 3.45 u.

Na een korte nachtrust was het zover, mijn vertrek naar de refugio Kimba in Chiclana. Om 5u25 opgestegen richting Malaga voor een vlucht van 2u20min.

Aangekomen in Malaga werd ik opgewacht door twee sympathieke vrijwilligers, Annabel en Louis. Tijdens de drie uur durende autoreis richting Chiclana, hadden we het over de werking van het asiel en over de hondjes natuurlijk. Snel even ingecheckt in het hotel en dan eindelijk richting het asiel. Een klein half uurtje later stond ik dus voor de poort van refugio Kimba waar al verschillende lieve hondensnoetjes nieuwsgierig aan de poort kwamen snuffelen en even hard uitkeken naar de kennismaking als ikzelf. De poort ging open en een twintigtal honden kwamen mij hartelijk begroeten. Ik wist niet wie ik eerst moest aaien en knuffelen.

Ik werd er met open armen ontvangen door de vrijwilligers die al aanwezig waren. Ze gingen  net beginnen aan de dagdagelijkse schoonmaak van de kooien. Anna, de rechterhand van Concha, die engels en zelfs een beetje nederlands spreekt, nam de rondleiding voor haar rekening. Maar goed ook, want spaans is voor mij, wat voor de meeste chinees is. Over elke hond wist ze wel een verhaal te vertellen, het ene al afschuwelijker als het andere, het werd emotioneel, ik werd er stil van.

Dan naar de ziekenboeg, waar de honden worden verzorgd tot ze sterk genoeg zijn om bij de andere te zetten. Op de muren stonden hondenpootjes geschilderd met namen van honden die het niet gehaald hadden, letterlijk met de neus op de feiten gedrukt. In één van de kooien, zat een bruine podenco, zo mager, vel over been, hij was zelfs al aan de beterhand werd mij verteld. Ze hadden hem gevonden, hij kon toen zelfs niet meer op zijn pootjes staan. Nu hij wat aangesterkt was mocht hij bij de andere honden, hij was dolgelukkig, uitgelaten en dankbaar. Hij had het ergste achter de rug, weer een stapje dichter bij, wie weet, een gouden mandje.

Na de eerste kennismaking met de hondjes achter tralies was nu het moment aangebroken voor de echte kennismaking, de poortjes mochten open!! Het moment waar ik al zo lang naar uitgekeken had ging gebeuren, het beroemde ontvangstcomité was er helemaal klaar voor zo te horen! Ik was in het midden van het terrein gaan staan. Een voor één kwamen ze naar me toegestormd. Ik wist niet wat me overkwam. Ik werd met vriendschap en blijheid overspoeld, letterlijk en figuurlijk. Het is een moment dat niet te beschrijven valt. Na een uur knuffelen werd het wat rustiger. Er werd met de honden gespeeld, de geïnteresseerden konden apporteren, anderen gingen in het zonnetje liggen soezen. Het was tijd geworden voor de kennismaking met Manilva en Yaima, zij mochten immers mee naar België. Keanu en Gaspar verbleven bij één van de vrijwilligers die zou ik de volgende dag pas ontmoeten.

Ondertussen was het al 16.00u. Er werd mij gevraagd of ik een hapje wou gaan eten. Veel honger had ik niet door de emoties maar heb toch maar een klein hapje gegeten in een plaatselijke tapasbar. Na een klein uurtje waren we terug en waren de vrijwilligers nog volop bezig met hun taken. Toen alles proper was, werden de honden aangelijnd in groepjes van 6 à 7 om een kleine wandeling te maken buiten het domein. Sommige honden mochten zo mee, dit geeft toch wel de band aan die de vrijwilligers hebben met de hondjes. Na verschillende korte wandelingen werd het tijd om naar het hotel te gaan. Het was al 19u00 en moest om 2u30 terug opstaan om op tijd te zijn voor de terugvlucht. Na een uitgebreid afscheid en vele “mucio gracia’s” werd ik aan het hotel afgezet.

Om stipt 3u00 stonden ze voor het hotel om mij op te pikken richting luchthaven. Maar eerst even kennismaken met Keanu en Gaspar daarna de twee andere gelukkigen oppikken in het asiel.
Na een lange rit van 3 uur waren we op de luchthaven. Na wat kleine problemen om de honden ingecheckt te krijgen was er nog net genoeg tijd over voor de vrijwilligers om afscheid te nemen van de hondjes. Voor hun een heel emotioneel moment want Keanu en Gaspar hadden immers een tijdje bij hun thuis gelogeerd.

De laatste oproep voor vlucht JF1854 richting Brussel klonk door het gebouw, ik moest snel zijn anders waren de honden alleen weg zonder mij. In het vliegtuig kon ik alles eens laten bezinken. Het was een korte, emotionele en ook wel vermoeiende reis die ik de rest van mijn leven zal blijven herinneren. Het was een hele ervaring!! Terugdenkend aan dit avontuur hebben de tranen een paar keer in mijn ogen gestaan.

Om 12u15 stipt raakten de pootjes van de Spaanse (b)engeltjes voor het eerst Belgische bodem. Snel naar de bagageruimte waar de honden even later werden binnengereden. Spontaan werd mij hulp aangeboden door twee vriendelijke medereizigers. Ze hielpen mij met de laatste meters naar de aankomsthal in Zaventem waar we werden opgevangen door mijn lief vrouwtje Sandra, en het Galgo Aid Team. De honden werden bevrijd uit de kooien en mochten mee naar de opvanggezinnen. Ze hebben het gehaald, op weg naar hun “Gouden Mandje”.

Happy Endings voor de hondjes die ik heb meegebracht naar Spanje : Keanu noemt nu Dio een woont in Maasmechelen, Manilva woont te Londerzeel, Yaima noemt nu Maya en woont in Olmen en Gaspar, die zal waarschijnlijk begin februari 2012 naar zijn nieuwe thuis vertrekken te Sluis.

Ook mensen die van vakantie komen kunnen honden meebrengen voor onze organisatie !  Meer informatie vindt u onder 'hoe kan u helpen' en 'vlieg een hond'.  Een echte aanrader !