Galgo Aid Europe vzw

Wat voorafging : het kriebelde al een tijdje om eens naar Spanje te gaan en de asielen te bezoeken waar Galgo Aid mee samenwerkt. Als actieve vrijwilliger en tevens opvanggezin wou ik de mensen ter plaatse leren kennen en ook wel eens zien waar mijn eigen schatjes vandaan kwamen. Mijn ventje Mark gaf me voor mijn verjaardag dan ook een tripje naar Spanje kado, wat een leuke verrassing !

Dinsdag :

Na 3 maanden wachten is vandaag, dinsdag 23 augustus, eindelijk de dag van vertrek aangebroken !  Vroeg opgestaan (2.00 u) om zeker op tijd te zijn. Alles verloopt vlotjes bij het inchecken. De vlucht duurt 2,5u lang en de spanning stijgt ... bijna zet ik voet op Spaanse bodem om de situatie zelf te ervaren, samen met Elke en zoontje Yian.

Als eerste bezoeken we het asiel van Arca de Noa te Albacete. In the middle of nowhere, heel slechte wegen, veel stof en verschrikkelijk warm. Aan de ingang horen we veel geblaf en gejank.  De hondjes zitten echt als het ware op een beetje affectie te wachten. De kleintjes lopen los en komen ons aan het hek verwelkomen.  Zo'n dotjes !  Ze hebben echt een aai over hun kopke nodig, amai, mijn hartje doet al pijn.

We lopen verder naar de hokken, de honden krabben aan de hekken, triestige oogjes die vragen "streel mij eens","neem mij mee naar een gouden mandje".   Sommigen grommen en bijten naar mekaar om dat ene moment van aandacht waar ze naar verlangen. Een wanhopige ziel wil over de geïmproviseerde afsluiting kruipen en blijft hangen over de metalen rand. Elke en ik helpen hem terug in de ren. Heel erg om deze schatjes zo te zien hunkeren.

Mateo laat ons kennismaken met een prachtig meisje, het galgo pupje Miga, wat een dotje !  Zij kan met de volgende vlucht mee naar Belgie komen en heeft goede vooruitzichten.

Onze volgende afspraak kan onverwachts niet doorgaan zodat we even tijd hebben om te bekomen.  Een emotionele rustpauze komt voor mij zeker van pas. Pépé  brengt ons naar het zwembad om te gaan afkoelen. Zo warm niet te doen. Later komt er nog een vrijwilligster die ons een slaapplaats aanbiedt voor de eerste nacht. Het inslapen gaat moeilijk, er maalt van alles door mijn hoofd. Ik denk aan de hondjes in de ziekenboeg bij Arca de Noa. Gines met het grote litteken blijkt een echte schat.  Zachtjes vleidde hij tegen me aan en wou niet meer wijken,duwde steeds met zijn kopke, nog een beetje strelen.  Ik hoop dat iemand hem een kansje wil geven, hij verdient het zo en hunkert echt naar liefde en aandacht ! ... en zo vallen uiteindelijk mijn oogjes dicht ...

Woensdag:

De volgende dag gaan we naar Sonja, wederom een lange rit.  Zij vangt een deel honden thuis maar het zijn er teveel.  Daarom brengt ze er een deel naar een heel verlaten plekje (soort asiel) zodat niemand last heeft van het geblaf.  Doen alsof de miserie niet bestaat om zeker geen schuldgevoel te krijgen, das makkelijk ! Als je dichter naar de ingang gaat, wordt het eventjes slikken, t’ is hier erger dan het asiel van Arca. De honden krijgen oud stokbrood omdat er geen geld is om ander eten te kopen. De middelen zijn er niet om iedereen deftig te voeden, geen wonder dat sommigen met haarverlies of schilfertjes kampen. Ze verblijven in kleine hokken bij een temperatuur die ondraaglijk is. Ze zijn veilig ... maar dit is geen leven ! Sommigen wonen daar al heel lang, maar een thuis vinden ze niet. Veel verschillende rassen bij elkaar, niet alleen galgo’s of podenco’s maar ook andere mooie honden die als vuil gedumpt zijn.

De persoon die de hondjes verzorgt is al van leeftijd en doet zijn uiterste best maar het is niet mogelijk om hen zonder onze hulp een waardig bestaan te geven. Bailarin is ook daar, de schat is een beetje verdikt en komt voorzichtjes dichter,zijn vertrouwen in mensen zal maar hersteld worden,denk ik, met veel liefde wat op dit moment niet kan.  De aandacht moet verdeeld worden onder een massa woefkes. Bij het vertrek had ik een krop in de keel wetende dat mijn Lucia en King het op deze plek hebben overleefd.

Later gingen we iets eten,de spaanse eetgewoonten spreken ons niet direct aan zodat we een supermarkt opgezocht hebben om zelf iets in mekaar te flanzen. We eten op het gras zoals marginalen, mensen bekijken ons maar we gaan rustig onze gang.

Nadat ons buikje gevuld is,zetten we onze reis verder. Eerst de puppies ophalen in het asiel van Arca, vlug nog eens de hondjes aaien en dan naar een spaanse mevrouw, Vicen genaamd. Een heel lieve madam die ons met plezier ontvangt in haar grote huis.   Ze heeft een groot hart voor dieren. Zelf heeft ze 4 honden en een ontelbaar aantal poezen. Carlie verblijft achteraan in een grote ren,verstopt tussen de bomen. Ze is een echte galgolady. Uit vrees voor diefstal van de zigeuners mag ze enkel s’morgens vroeg of s’avonds laat loslopen in de tuin. We ontmoeten er ook Abel, een prachtig podencootje maar o zoo bang ... wie weet wat dit diertje allemaal heeft moeten doorstaan ... maar nu is ze veilig.

Donderdag :

Asoka el grande is de volgende bestemming. Hier worden de hondjes behoorlijk gevoed en verzorgd maar het blijft toch een gevangenis. Mijn Carol komt daar vandaan maar goed dat ze daar weg is. De vrijwilligers zijn jonge mensen vooral studenten van de universiteit.

Een oudere mevrouw toont ons een verwaarloosd hondje van 5 jaar,hoe kan een mens zijn dier zo laten rondlopen en dan was zijn baasje nog een vrouw, de egoïste !!  Gelukkig heeft hij geen pijn dankzij medicatie en een degelijke verzorging.

We lopen langs de hokken en komen handen tekort, iedereen knuffelen en als dank veel likjes. We nemen enkele foto’s van de gelukkigen die later dit jaar naar Belgie mogen  komen. Conde en Chendler zijn al bij de gelukkigen,ze reizen zaterdag met ons mee.

Met een iets of wat gerust gevoel kan ik daar vertrekken,ze worden naar spaanse normen, op een veilige,tegen de zon beschutte plek verzorgd.

Vrijdag :

De zigeuners,dat is een ander verhaal.   Verscholen in de achterbuurten ontdekken we mensen die een armoede kennen die we zelden van dichtbij zien. Het rare is dat ze amper voor hun eigen kunnen zorgen maar verschillende dieren hebben, al dan niet vastgeketend. Er wordt hen verteld dat het beter is 1 dier te hebben en goed te verzorgen dan meerdere die vol met teken of vlooien zitten. Ze knikken van ja maar volgens mij hebben ze het niet begrepen, de lat ligt hier duidelijk lager, stupid people.

Een galgoreu ligt op de grond, van naderbij bekeken, zit hij vol van de teken, zijn beide oren, t’ is de ene teek naast de andere. Ze zuigen letterlijk het leven uit hem. Zoiets had ik nog nooit gezien en dan te denken dat ik bij één gevonden teek bij mijn honden al in paniek geraak. Van deze fobie ben ik dan wel ineens verlost !!   De dikke zigeuner wil hem niet meegeven maar als we vertrekken, blijkt hij te willen onderhandelen. Een doos babyvoeding is het enige. Na 3 apothekers afgelopen te hebben, belanden we in de supermarkt. Vicen en Elke keren terug en Yian en ik laten de puppies uit in de tuin.  Na enige tijd komen de madammen terug en het is blijkbaar toch niet gelukt, geen hond in de auto. De broer van wie de hond eigenlijk was, wou hem niet meegeven, hij zag hem graag, alé, kunt ge da nu geloven ? !

Vicen is razend en tegelijkertijd verdrietig, hij wou met ons mee zei ze constant. Misschien kan ze het later nog eens proberen, ze willen er na een tijdje toch vanaf en pikken dan pups uit de perrera of opgelapte honden die als fokteef kunnen dienen om de pups door te verkopen,wat geld in het laadje brengt.

De perrera (dodingsstation) zelf is iets wat bij ons gelukkig niet bestaat, een plaats waar de dood en de gruwel overheerst ... In Spanje kan je namelijk je afval naar het containerpark brengen en gelijk de hond meenemen. Je gooit het afval in de bakken en geeft de hond af aan de verantwoordelijke ter plaatse daar zijn ze dan ook ineens vanaf. Die man stopt hem in een hok en als niemand geïnteresseerd is dan wordt hij na 21 dagen gedood. Zelfs de schattige pupjes.  We bezoeken het dodingsstation van Caudete ... en ondanks de warmte buiten, word ik ijskoud vanbinnen.

In het asiel van Ibi zijn er veel hondjes geadopteerd dus de hondjes van vandaag hebben allemaal geluk, ze worden gereserveerd om opgehaald te worden als hun 21 dagen verstreken zijn. De papieren worden ingevuld en ze zijn zeker van een langer leven.  Even later zien we nog hondjes langs de weg lopen, we proberen ze te vangen, maar tevergeefs.

Zaterdag :

De ochtend van ons vertrek, het is nog vroeg.  Hond en mens in de auto en we zijn vertrokken. Een uurtje rijden voor we in de parking zijn van de luchthaven, autosleutels in de brievenbus en wegwezen. We zijn ruim op tijd om als eerste in te checken, later worden de honden door een speciale scanner gehaald en alles blijkt in orde.

De reis was intens, niet voor gevoelige zieltjes. Maar mijn verhaal kan misschien sommigen onder jullie overtuigen om toch eens na te denken over het lot van deze beestjes.  Adoptie en/of opvang is zeer dringend nodig. Asielen in Spanje zijn een hel. We hebben nog veel werk voor de boeg en we kunnen ze niet allemaal helpen aan een thuis maar ons ogen sluiten voor de miserie is niet eerlijk tegenover de hulpeloze hondjes. Binnen een paar maanden staat de winter weer voor de deur, mag er niet aan denken hoe ze de koude weeral moeten trotseren.

Opvang, de eerste keer is niet makkelijk,veel traantjes om los te laten maar als we ons eigen gevoelens eventjes aan de kant zetten, zal er niet alleen een hond gelukkig zijn maar  ook  een gezin.

Dank aan allen die zich inzetten,

Speciale dank aan Elke om mij op sleeptouw te nemen,

Miranda