Galgo Aid Europe vzw

Mijn reisverhaal begint uiteraard … in Zaventem, waar ik fris en monter stond aan te schuiven aan de check in. En jawel hoor, een probleemloze check in en geen gezeur omwille van de lege transportkooien. 

Aangekomen in Spanje stond Raquel van het asiel van Ibi me al op te wachten.  Het was een blij weerzien met Raquel en haar vriend Amancio en met de mensen van het asiel, en natuurlijk DE WOEFKES :-) 

We hadden een drukke planning nl : bezoek aan Asoka el grande en Asoka Castala, bezoek aan de Perrera (dodingstation) van Caudette, Vicen van Caudette en de plaatselijke pererra, de Protectora de Villenas, Sonja, de befaamde “Protectora” van Alicante en uiteraard, Arca de Noe te Albacete. 

1) Bezoek aan Asoka Castala: In dit asiel zitten niet zoveel honden, ongeveer een 50 tal en het is een privé asiel dat geen hulp van de gemeente krijgt. Dit asiel was tot op een half jaar geleden een bouwvallig hoopje draad en platen op een verlaten terrein. Een plaats waar het woord 'miserie' terecht was. Weinig schaduw, weinig middelen, weinig adopties en geen waterleiding 'maar' de honden waren veilig !  Het was dan ook hartverwarmend te zien dat ze intussen over een volledig nieuwe accommodatie beschikken. Nieuwe praktische kooien, waterleiding, een binnenhok, een bureau en magazijn. Een groot contrast met vroeger en een mooie realisatie waar ze trots op mogen zijn ! 

2) Bezoek aan Asoka el Grande. Ook dit is een prive asiel dat het zonder hulp van de gemeente moet zien te redden, er zitten een 90 tal honden en ook veel katten.  Asoka el Grande is een voorbeeld asiel voor vele anderen !  Ze hebben heel veel vrijwilligers, jonge mensen van de universiteit van Alicante.  De hokken zijn altijd proper en alles is goed geregeld.  De honden hier hebben het naar Spaanse maatstaven redelijk goed en veel menselijk contact en er wordt dagelijks met hen gewandeld.  Asoka el Grande heeft altijd veel galgo's in opvang, momenteel een 20 tal.  Waarvan een koppeltje. "Bonnie en Clyde" die samen 9 pupjes hebben.  Twee pupjes nl Pirate en Duna hebben we gereserveerd voor GAE.  Er is nog een andere Galgo mama Kenia met 12 pups (papa onbekend).  Ook van mama Kenia reserveren we meteen een 3 tal pupjes.  

3) Bezoek aan Vicen: Op weg naar Vicen zien we opeens een zwarte Galga die duidelijk een probleem heeft met haar poot. Ze is graatmager en ziet er echt niet goed uit. Onmiddellijk zetten we de auto aan de kant en proberen we haar te vangen. Tevergeefs... Ze is bang en loopt weg...  We volgen haar en ze leidt ons naar haar thuis. Een “Gitano huis” dat de naam ‘huis’ niet eens waardig is. Er leeft een Mastin teefje dag en nacht aan een ketting en een Bodeguerro reutje loopt er ook nog rond. We gaan op de deur kloppen maar er is niemand thuis. We besluiten straks terug te keren... Eerst op naar Vicen... Vicen is een Spaans vrouwtje die op haar eentje vecht tegen het dierenleed in haar dorp. Er wonen hier veel Gitanos en Vicen probeert met hen te praten en te bemiddelen. Het gaat heel moeizaam en ze heeft meestal weinig resultaat, want de Gitanos blijven Galgos kweken en ook stelen. Ik bezoek met haar de wijk waar de Gitanos wonen en daar zien we 3 Galgos die er niet heel slecht uitzien en die gewoon los lopen en daar duidelijk wonen... op straat !  Een man komt naar buiten terwijl we de Galgos strelen, het zijn zijn honden, en hij vraagt waarom we daar zijn. Vicen kent de man en praat even met hem, ze zegt hem dat ik iemand ben van het Belgische ministerie en dat ik de situatie omtrent het dierenwelzijn in Spanje kom evalueren... Ikke, me, myself and I, zowaar met mijn vuile slippers en hondenkleren aan... En hij gelooft het nog ook !  Hij zegt dat dit de enige honden zijn die hij heeft, maar Vicen zegt ons dat hij en zijn broer, nog ergens Galgos houden in  een grot, maar niemand weet waar ... Pff arme diertjes toch ... aan de huizen te zien en aan de kinderen die er op straat lopen (terwijl het een weekdag is) ... is het hier kommer en kwel ...   

4) Bezoek aan de Perrera (dodingstation) van Caudette: Vicen gaat met ons mee omdat zij de man van het containerpark kent. Inderdaad, de kleine Perrera maakt namelijk deel uit van het “gemeentelijk containerpark".  Goedemorgen Europa anno 2011 ?!?!  In dit kleine dodingstation zitten 4 pups mix Duitse herder, 1 grotere hond mix Duitse herder labrador, een mix teckel (die Raquel van Ibi dadelijk reserveert) en.... een Podenca. Aiai ;-) onmiddellijk zeg ik dat ik de Podenca heel graag zou reserveren maar niks van… nada... Een jager is me voor geweest en de man wil me de Podenca dus niet meegeven. Ik vraag en smeek hem om aub met de jager te praten en een dag later krijg ik telefoon dat de Podenca de onze is !  Oef... voor het eerst in haar leven krijgt ze een identiteit, een naam, ik noem haar Asha (genaamd naar mijn eigen overleden Podenca). De man van het dodingstation vertelt ons dat de kinderen van de Gitano (die we eerder bezochten) ’s nachts honden stelen uit de Perrera. Enkele nachten voorheen waren ze over het hek gekropen en hadden enkele pups gestolen, de man was ‘s morgens naar de Gitanos gereden en had gezegd dat hij eiste dat de volgende ochtend de pups terug in hun hok zaten... En jaja de pups waren terug de volgende dag. Dit zegt genoeg natuurlijk ;-) Wanneer we foto's hebben (want we mochten geen foto’s maken in het dodingstation) zal Asha op onze website verschijnen, een prachtige grote marron Podenca. Ondertussen terug thuis zijnde heb ik van Vicen vernomen dat de pups wederom gestolen zijn op een nacht en niet meer zijn teruggevonden L

5) Bezoek aan de Protectora van Villenas: De klok slaat 18.50u en de Protectora sluit om 19u. Snel snel aanbellen en gelukkig mogen we nog binnen. In dit asiel zitten heel veel galgos. Ik schat een 30 a 40 tal. We hebben niet veel tijd dus we nemen foto’s, kijken even rond en de verantwoordelijke vraagt me verwonderd of we dan geen honden in België hebben ;-)

6) Bezoek aan de "Protectora" van Alicante: We zijn hier met een missie... want de vrijwilligers van het asiel van Ibi vermoeden dat het eigenlijk een dodingsstation is ...  We kijken rond en een van de werkmannen spreekt ons aan, hij heeft nl. onze auto gezien en weet dus dat we van de Protectora van Ibi zijn. Hij vraagt wat we komen doen en we zeggen hem dat ik van een Belgische organisatie ben en een gedeelte van Spanje afreis om uit verschillende asielen hondjes te kiezen om over te brengen naar België waar we ze vervolgens ter adoptie aanbieden. We moeten meekomen en gaan praten met een van de verantwoordelijken. Deze is blijkbaar niet zo goedgezind en vraagt nadat we de hele uitleg opnieuw hebben gedaan welke honden we dan wel willen. De Podenco in de hoek zeg ik onmiddellijk. Niks van zegt de mevr.: “die Podenco is niet vrij”. Zo gaat het nog wel even verder en uiteindelijk slagen we er in om 1 Shi-Tzu teefje mee te nemen. Als ik met mijn blonde verstand (bij het invullen van de papieren) vraag waar het paspoortje van deze hond is lacht ze me zowaar uit en zegt ze dat de hond geen paspoort heeft, geen chip, geen vaccinaties... njet, niks, nopes... Of toch wel nl. een hoop vlooien, een stuk of 30 teken en een een vacht om “U” tegen te zeggen.

We besluiten de dag erna terug te keren en exact 4 uur hebben ze ons die dag laten wachten vooraleer ze ons wilden verder helpen! En elk uur dat er voorbij was dachten we “we staan hier al zo lang we blijven wachten we zullen dadelijk wel aan de beurt zijn” wat na 4 uur dus eindelijk ook gebeurde. Wederom hetzelfde verhaal als de dag van tevoren. De Podenco had zijn “21 dagen” nog niet uitgezeten en hij was mager dus ik kreeg hem niet mee. Hetzelfde verhaal bij de volgende Podenco. Maar terwijl wij daar 4 uur hadden staan wachten hadden wij de hele in en uitgaande hondentrafiek geduldig kunnen “bestuderen” en wat hadden we gezien?! Dat een jachthond pupje dat welgeteld 10 minuten was binnengebracht (en zonder quarantaine bij de rest van de pups was gezwierd) geadopteerd werd door mensen die voor ons stonden te wachten… Ah ja die pup moest zijn “21 dagen” niet uitzitten dan of wat??? Soit, in het belang van de andere hondjes die we ook nog wilden redden hebben we wijselijk onze mond gehouden en geslikt en doorgegaan. Sorry Podenco’tjes het mocht niet zijn. Na veel getreuzel en afgewimpel hebben we uiteindelijk 4 kleine hondjes meegekregen. Die na afloop vol teken, vlooien en weet ik veel welk ander ongedierte bleken te zitten, maar eentje was zelfs zwanger en dat hadden ze ons dan ook niet gemeld. Blijkbaar waren ze wel heel fel begaan met het welzijn in hun “Protectora” ?!

Het gedeelte Alicante zit erop en vervolgens reis ik door naar Albacete. Het is ook hier een blij weerzien met alle vrijwilligers van het asiel. En de vele honden begroeten me met een mooi blafliedje. Ook hier bij Arca de Noe is het weer full house… Ongeveer 300 honden zitten er momenteel in het asiel. Maar ze werken zo goed dat de honden hier gelukkig een goede tijd en verzorging hebben terwijl ze wachten op hun ticketje richting geluk. Na onze toer langs alle hondjes gaan we de auto laden met eten dat Galgo Aid heeft ingezameld en vertrekken we richting Sonia. Wederom 2 lange uren in de auto voor de boeg. Er zaten weer heel wat hondjes die nog een thuisje zoeken. (zie foto's) Hier worden de hondjes opgevangen op een privé terrein van een man die hen eten en drinken geeft en de hokken poetst. Maar veel kans op adoptie hebben ze niet. Gelukkig heb ik weer goed nieuws en kunnen we  Suzanita en Shura (podencootjes) en Prima (kruising) binnenkort naar België vliegen. Weer enkelen die het dubbel en dik verdienen om gered te worden.

Na afloop vertrekken we weer richting Albacete… Op een gegeven moment zien we een grote zwarte hond de autosnelweg oversteken… Dus wederom de auto aan de kant en terwijl zien we hem weer terug lopen. We besluiten hem te gaan vangen… Maar ineens loopt hij samen met nog een klein beige Podenco’tje terug de autosnelweg over en zien we hem nog het dorpje inlopen. We rijden vlug de afrit af en gaan hem zoeken. Eens we hen zien lopen stap ik uit en al vlug heb ik de kleine vagebond te pakken… de grote Loebas is bang en loopt steeds verder en verder weg. Hem vangen is onbegonnen werk L We zien dat Saya (zo hebben we haar genaamd) nog melk heeft opzitten… dus er moeten ergens pups zijn. Na aangebeld te hebben aan enkele deuren komen we te weten dat iemand de pups had gevonden en mee heeft genomen om ze ter adoptie te zetten. Die zijn dus veilig. Saya zat vol maar dan ook boordevol met teken. In de auto naar Albacete met Saya op de schoot was dus geen lachertje want al rijdend heb ik minstens wel 100 teken door de raam gezwierd (spijtig voor de auto’s met open ramen achter ons lol) en de teken zag ik zo over mijn kleding kruipen. Ach ja “zorgen voor later” zingen we dan maar even. Mijn bijnaam voor Saya was dan ook niet voor niets “Garrapata” wat het Spaanse woord voor “teek” is. Maar Saya was veilig en dat is wat telde. Er wacht haar ergens nog een gouden mandje.

Later op de dag wachtte me nog een speciale ontmoeting. Rino werd namelijk naar Albacete gebracht door de organisatie die hem had gered. Voor degenen die het verhaal nog niet kennen, Rino is een speciaal hondje voor mij aangezien hij tot een van mijn “Geitjes” projecten behoort. Geitjes zullen jullie denken!? Ja inderdaad, mijn collega’s van GAE noemen mijn witte Podenca Rosa nl. een geitje; en vandaar dat alle hondjes die op mijn Rosa lijken “geithondjes” gedoopt zijn. En ik maak er mijn persoonlijk project van om geithondjes die het moeilijk hebben in Spanje te helpen. Zo kwam het dat de zieke Rino door GAE geholpen ging worden en zijn ticketje naar België klaar lag. Hij mocht bij mij in opvang komen en wie weet hield ik hem wel ;-) Het was een emotionele ontmoeting zowel voor mij en Rino als voor de mensen van Asociación Dama die Rino al helemaal in hun hart hadden gesloten en nu zouden gaan afgeven om mee naar België te gaan. Rino is een grote schat maar een adoptie voor mij zou er niet inzitten want ik kreeg bericht uit België dat een van onze opvanggezinnen ook graag een “geithondje” zouden hebben dus heb ik van mijn hart een steen gemaakt en gezegd dat zij hem wel mochten adopteren zo kon ik vervolgens weer een ander geithondje zoeken om te helpen, en was iedereen gelukkig. 

Tegen dat alles geregeld was, was het tijd om naar huis te gaan en te gaan slapen want ‘s nachts moesten we naar de luchthaven vertrekken om terug richting België te vliegen.   Mijn terugreis was nog een heel avontuur want de vlucht werd uiteindelijk gererout naar Oostende!  Dus met een gratis taxi van de luchtvaartmaatschappij werd ik van Oostende naar Mechelen tot bij Myrna thuis gebracht. .

Nawoord :  volgende honden uit mijn verslag hebben intussen een goede thuis gekregen in Belgie : Gala, Rino, Luna, Suzanita, Asha, Pirate en Duna.  Ook Cosmina, de zwarte galga heeft men intussen kunnen pakken en ze kan binnenkort naar Belgie komen, ons speciale projectje !  De 3 pupjes, Lara, Tanke en Eros van mama Kenia komen in juni ook naar Belgie en zullen zeker en vast snel een nieuwe thuis vinden.