|
Lieve, mooie, fantastische, onbeschrijflijke Tuur,
Een jaartje geleden, 15 januari 2011, kwam jij in ons leven ... als opvanghondje ...
Maar op korte tijd veroverde jij ons hart, en zo bleef je bij ons kleven.
Het was zover, onze eerste galgootje was een feit, en wat voor eentje !
Een mooie, grote, elegante, statige galgo reu met een sterk maar zaalig karakter, onzen Tuur !
Je liet je zotte Podenco zusje Bo in de waan, dat ze je te baas kon.
En ons Bo, die was blij met een speelkameraadje & dat ze af en toe een trekspelletje won.
Dagelijks samen spelen en rennen op de hondenweide, heerlijk om je zo te zien genieten.
En daarna lekker luieren op je kussen of in de zetel, wat was het leven toch mooi.
Je wond iedereen om je pootje, met je lieve zachte blik, je begrijpende ogen.
Elke bezoeker werd door jou vriendelijk begroet en vele knuffels kwamen jou spontaan tegemoet.
Ons Sari werd je beste vriendinnetje en alle kindjes die op bezoek kwamen waren meteen van jou gecharmeerd, een grote hond met een groot zachtaardig karakter, een echte kindervriend.
Je zorgde er zelfs voor dat hier en daar de ‘angst voor honden’ spontaan overwonnen werd.
Maar het mocht niet langer duren, niet voor jou en niet voor ons ...
Op een paar weken tijd veranderde je van een levenlustig diertje in een hoopje ellende.
Hoe vaak heb je me niet aangekeken met je grote ogen ... kon je maar praten lieve schat.
Je draaide je hoofd niet weg maar keek me recht in mijn ogen ... en ik, ik keek recht in je ziel.
Je was ontzettend flink in de dierenkliniek en doorstond alle testen, maar die extra prikjes op het einde, het was genoeg geweest ... het was voorbij. We konden het niet winnen tegen de acute Leukemie, een oneerlijke strijd die we jou niet langer wilden laten voeren. Het is zo moeilijk te accepteren, het is niet eerlijk en het doet zo’n pijn !
Gisterenavond was de laatste keer dat je bij me in de zetel lag en ik je kon knuffelen. Vannacht sliepen we samen in de zetel, dicht bij mekaar en Bo die lag rustig op haar kussentje vlak bij ons, ook zij voelde dat er iets aan de hand was. Vandaag was het dan zover, 17 januari 2012, een jaar later ... Onderweg in de auto wilde ik terugdraaien, ik dacht, dit kan ik niet ... maar het moest ... want voor jou was het genoeg geweest. Het vergde heeeeel veel moed om de dierenkliniek binnen te wandelen ... om jou te laten gaan ... Je halsband losmaken en uitdoen was een brug te ver ... dat kon ik niet, te definitief !
Bij thuiskomt likte Bo de tranen van mijn gezicht en ze keek me aan ... woorden waren overbodig
Ons allerliefste Tuurtje,
In Spanje was je Turbo en bij ons werd je Onzen Tuur, Turelurezotteke of Tuur Confituur :-)
Lieve lieve schat, bedankt voor al je liefde en je trouw.
Bedankt voor je deugenietstreken waar we zo om moesten lachen.
Weet dat wij nog steeds van je houden,
ook over de grenzen van het leven heen.
We zeggen geen vaarwel maar tot ziens
En ook al komt er 'ooit' wel een ander galgootje in ons gezin
Geen enkel diertje kan en zal ooit jouw plaats innemen
Ons Eerste galgootje en zo’n fantastisch diertje !
We zien je graag Tuur en je blijft voor altijd voortleven in ons hart
We trekken ons op aan de leuke herinneringen die we voor altijd zullen koesteren !
Bedankt aan iedereen voor jullie steun de afgelopen weken en de goede raad.
De vele telefoontjes, de lieve mailtjes ... heel erg geapprecieerd.
  
  
  
  
  
   
|
