Galgo Aid Europe vzw

Hoi iedereen, dit is ons adoptieverhaal !

Mijn ventje en ik hadden alles wat we wilden bereiken in ons leven (vooral materiele dingen). Maar die dingen kunnen je hart niet verwarmen. En TOEN is het begonnen. Ons leven zou nooit meer hetzelfde zijn.

We wilden een huisdier,GEEN uit een fokkerij maar eentje die een 2° kans nodig had. De keuze was vlug gemaakt,een windekindje. Na een kijkje op de website van galgo aid besloten we een zwarte te adopteren, niet altijd gewenst maar wel door ons. Het snoetje van Carol heeft het hem gedaan. zo lief en hunkerend naar affectie.

De tuin moest wel galgoproof gemaakt worden,een draad met de juiste hoogte en extra hekken en alles wat nodig was om eventuele ontsnappingspogingen te verhinderen. Op 21 juli 2010 mochten we haar ophalen bij Gwen. Carol was een nieuw begin,zo was zo innemend dat je alles rond je vergat,ze keek je aan met droevige oogjes vol angst. Mensen zonder hart hadden haar zo gemaakt,het dutske.

Toen we besloten er een maatje voor haar bij te nemen, bloeide ze beetje bij beetje open. Daar had King voor gezorgd. Een galgo-greyhound met een peperkoeken hart. Hij leerde haar dingen ( putjes graven,tussen de haag kruipen) enfin ze werden partners in crime.

Het heeft maanden geduurd voor ze dicht bij ons kwam,de eerste week was ze bijna onzichtbaar,ze kroop in een hoekje of achter een struik of bleef meters ver van je vandaag. Maar toch hadden we geen spijt van onze keuze, we waren nog meer gemotiveerd om haar alles te geven wat haar hartje verlangde. Met engelengeduld is ze maanden later niet meer te herkennen,vroeger kon je haar niet strelen nu zou ze bovenop je komen liggen om gestreeld te worden. Al ons moeite wordt beloond,is er nog iets schoner dan dat !!

Maar we vonden dat we nog meer galgo's moesten helpen, OPLOSSING : opvang !  Ja,dat was vlug beslist en in theorie heel gemakkelijk,beetje socialiseren en vertroetelen en hup klaar. Maar dat was zonder de charme van Lucia gerekend. Van de eerste moment wist ik al dat ik haar niet kon loslaten alleen moest ik mijn ventje nog overtuigen. Dat was een makkie,hij viel als een blok voor de blonde diva. Oeps,1° poging mislukt.

Daarna zijn er nog 2 in opvang geweest en dat ging emotioneel beter,ze hebben dan ook elk een schitterende familie gevonden. Dan is het makkelijker om los te laten,nietwaar ?

Onze roedel was compleet vond ik maar met kerst kreeg ik een cadeautje van mijn ventje en wat voor één !! Een naakthondje uit het asiel,ja,onze belgische hondjes mogen we ook niet vergeten,hé?

De harmonie in onze roedel was heel eventjes verdwenen,dat kleine bloterikje zette het huis op stelten,zoveel energie,amai !! Hij maakte meer kabaal dan de drie anderen,mijn ventje zegt dat hij ADHD heeft,hihihi !!

De galgo's waren de kluts kwijt,King was jaloers of bang en die kleine zijn koppeke moest er bijna aan geloven. King heeft zelfs een dag of twee,een muilkorf aangehad. Lucia gromde als hij het te bont maakte maar Carol,mijn poppemieke,die is de zachtheid en de rust zelve. Ze leerde hem (goeie) manieren en hij werd kalmer en iedereen kon weer in harmonie verder.

Nu spelen ze samen en Carol denkt van tijd dat ze op een konijn jaagt.Ik moet die kleine zijn jasje aandoen want ze neemt hem al lopend vast bij de nek en sleurt hem een eindje mee.  Ik denk niet dat ze hem pijn doet want hij komt altijd terug voor meer. Heel schattig om te zien,hij glijdt langs het gras op zijn bloot gat.

De galgo's  hebben onze tuin tot een crossparcours gemaakt,ons sociaal leven beperkt,ons slaappatroon gewijzigd. Maar het aller belangrijkste we zijn gelukkig met onze roedel en ik hoop zij ook met ons.  Een galgo sluipt in je hart en de rest is nog bijzaak.

Al het geld in de wereld kan je niet geven wat een windekindje kan, mooie spullen worden aanzien als luxe maar voor ons is de echte luxe,kunnen genieten van onze schatten.

Groetjes uit Maldegem

King,Carol,Lucia en Troy