|
14 februari 2010 kwam Hansel aan op Zaventem. Zoals verwacht was hij heel bang, we hadden dit al vernomen van onze collega's van Arca de Noa te Albacete. Maar, we wilden Hansel toch een kans geven, ook al wisten we dat hij wat meer tijd nodig zou hebben.
 
Langzaam maar zeker, heel traag, stapje voor stapje, begon Hansel een beetje meer zelfvertrouwen te krijgen. Eerst had hij extreme verlatingsangst, maar dit werd door Daniella zijn opvangmama, stilletjes aan opgebouwd. Eerst een kwartiertje alleen, dan een half uurtje ... echt alleen was hij nooit, maar steeds in het gezelschap van zijn hondenvriendjes.
  
  
Tijdens wandelingen kon Hansel nog enorm schrikken, 1 keer was hij zowaar uit zijn tuigje geraakt ! Gelukkig had hij (uiteraard) nog een halsband aan en kon hij dus niet ontsnappen. Daniella en Willy lieten niets aan het toeval over en omringend Hansel met liefde en gaven hem een stabiele basis. Hansel ging mee naar evenementen en leerde nieuwe dingen. In het begin had hij angst voor kinderen, omdat hij het niet kende ? omdat hij er slechte ervaringen mee had ? We weten het niet ... maar na wat extra aandacht van Sari en de rustige omgang met de kleinkinderen van Daniella en Willy, zag Hansel dat kinderen ook lief kunnen zijn en dat er geen reden is om bang voor ze te zijn.
  
  
Dat deze lieverd veel had meegemaakt in Spanje, dat was duidelijk. Voor Hansel zochten we een speciaal baasje, iemand met veel liefde en geduld ... HIj zag verschillende opvangbroertjes voor hem vertrekken ... en wachtte geduldig af, op dat ene baasje !
En na maanden in opvang, was het dan eindelijk zover ... We kregen een telefoontje van Petra. Een fantastische dame die vertelde dat ze haar hondje had moeten laten inslapen op 16 jarige leeftijd. Een klein lief diertje dat ze op 14 jarige leeftijd uit een belgisch asiel gehaald had, 14 jaar en doof ... maar Petra wou ervoor gaan en het kleine schatje nog wat mooie jaren geven. Een ouder hondje dat bovendien nog doof was ook, dat vroeg om veel verzorging en geduld ... Aanvankelijk had Petra interesse in Paloma, maar ze vroeg 'als jullie denken dat een andere hond ons meer nodig heeft en beter bij ons past, dan mag u zeker een andere hond aanraden, het karakter telt voor ons, niet het uiterlijk'. Een echt WOW gevoel overviel ons op dat moment ... en ja hoor, en of we aan een ander hondje dachten.
Het huisbezoekje door Dirk was zeer positief en de kennismaking met Hansel achteraf werd ook door Daniella en Willy zeer goed bevonden. En zo komt het ... dan Hansel nu bij Petra en Tony woont.
Petra en Tony vertellen :
Onze fijne fantastische Hansel is nu 2 weken bij ons. Van de bange , timide Hansel is hier in huiselijke kring niet veel te merken. Hansel geniet van elke knuffel, is een echte speelvogel, geniet met volle teugen van alle fijne dingen.
Durft soms al een beetje kattenkwaad uit te halen. Vooral de poes heeft niet veel rust, Hansel vindt die pluizenbol het perfecte speelkameraadje.( waar de kat het niet mee eens is) Het zorgt soms voor de nodige commotie in huis, maar elke dag raken ze meer aan elkaar gewend, en ziet onze Hansel, dat de poes nu eigenlijk toch niet dat stukje speelgoed is dat hij voor ogen had.
Maar toch, zelfs tijdens het meest fijne knuffelmoment, of het meest uitbundige spel blijft onze jongen op zijn hoede, het kleinste nieuwe geluid of onverwachte schaduw is al genoeg om hem terug volledig in zijn schulp te zien kruipen, en alles terug met angstige ogen te bekijken.
Bij elke persoon die hij nog niet kent kruipt onze schat weg ,soms al plassend in een hoekje.
Het is echt hartverscheurend om zo zijn beetje zelfvertrouwen keer op keer terug te zien verdwijnen.
En wij staan machteloos…….. leg hem maar eens uit dat hij niets meer te vrezen heeft , dat hij vanaf nu alleen nog maar zal worden beschermd en gekoesterd.
Alleen maar met veel geduld, pakken liefde en een correcte houding van ons, hopen wij dat onze jongen zijn zelfvertrouwen naar de wereld toe,terug zal vinden. Het moet verschrikkelijk en zwaar belastend zijn om in je achterhoofd en hart steeds die angst te moeten meedragen.
Het geeft je te denken bij wat hij allemaal moet hebben doorstaan . Hoewel er niet veel littekens zijn aan de buitenkant, zijn er binnenin heel veel. Hoe kunnen mensen deze fantastische schepsels, bij wie hun warme hart en zachte ziel wordt weerspiegeld in hun prachtige ogen zo een onbeschrijfelijk leed aandoen.
Het is niet de eerste keer dat er bij ons thuis een verwaarloosd, of oud in de steek gelaten dier terecht komt. Wat hun ellende ook was, toch overladen ze ons steeds met heel veel genegenheid en dankbaarheid. Het heeft de woorden “mensdom” en “dierenrijk” en heel andere dimensie, ik voel oprecht schaamte bij zo veel leed, dat door ons “de mens” aan dieren wordt aangedaan.
Ik voel me bevoorrecht en gelukkig omdat mijn gezin en ikzelf voor dit windekindje mogen zorgen.
  
  
Onze oprechte dank gaat uit naar Daniëlla en Willy, zijn opvangmama en –papa die onze Hanzel een warme nieuwe start gegeven hebben op Belgische bodem. Ook een heel grote merci aan Anita, omdat zij feilloos heeft aangevoeld dat Hanzel gewoon voor ons was voorbestemd. Hij is binnen ons gezin dat stukje dat nog ontbrak. We bekijken hier alles dag per dag, de ene dag met een kleine overwinning en de volgende nemen we een stapje terug. Maar met de nodige tijd komen we er wel. Eén ding is zeker, Hanzel is een pracht van een echte knuffelbeer, vol warmte en met een groot hart.
Echt eentje om te koesteren.
  
|
