|
Onze Alca werd terecht een 'Black Beauty' genoemd !!
  
Onze meid is hier pas een anderhalve maand en het lijkt wel alsof ze hier al jaren is. Zo goed zijn we elkaar al gewoon. Onze kleinste van 4 kids(Rozanne) is pas anderhalf en de allereerste echte naam (na mama en papa natuurlijk) is Alca. Alle hondjes die we tegenkomen zijn Alca's. Ze is er helemaal gek van.
Onze Alca is héél sociaal, ze gaat 's morgens niet buiten om haar plasje te doen vooraleer ze eerst iedereen is gaan groeten. Met de poes lukt het ook prima, ze zijn net als kinderen. 's Morgens een lieve groet naar elkaar maar ze dagen elkaar toch soms wel es uit om het leven spannend te houden :-)). Op een ander moment liggen ze dan samen in de mand te slapen...
Deze zomer enkele keren naar zee geweest, dit waren haar eerste uitstapjes, we dachten op de terugweg naar huis dat ze niet mee was, zoveel slapen samen met onze Rozanne op de achterbank...
Laatst is Alca met ons enkele dagen gaan wandelen met de vierdaagse van de Yzer. 1x 8km en 2x 16 km. Dit alles verliep heel goed, af en toe een drinkstop, een snoepje en een plasje.
Ze kon spelen met Max de podenco, een retriever opgeleid tot hulp voor gehandicapten, vele galgo's. Ongelooflijk hoe makkelijk je sociaal leven verbreed met een galgo. Het was zalig en ongedwongen. Ze (en ik ook natuurlijk) had tijd tekort om van zoveel te kunnen genieten.
Bij aankomst was er een optreden, ze begon zelfs mee te zingen, supergrappig.
Ons stadspark met de vijver vind ze ook fantastisch, ze wilde gisteren erin ravotten, dus moet het vrouwtje zorgen voor een heel lange leiband zodat ze zich erin kan uitleven. Anders moet het vrouwtje ook nog haar bikini aantrekken :-)
Hier komen we vaak een ander vrouwtje met haar galgo's tegen.
In de auto hoor je haar niet, zo flink! Na een paar dagen had ze al door dat ze bij het binnenkomen, eerst moet zitten op de mat zodat haar pootjes kunnen gedroogd worden. Al héél snel kent ze enkele bevelen: " Zit, blijf, poot, af" Voor mij is dat al veel waard.
  
  
  
Al onze mooie momenten hebben we te danken aan Ingrid Canipel haar opvangmama en het Galgo Aid team, zonder hen hadden we al veel tedere momenten gemist.
Op het allerlaatste nippertje en totaal onverwacht is zij op het vliegtuig meegeraakt, het toeval bestaat volgens mij niet, ze was bestemd om bij ons te zijn.
Ik mag niet meer kijken naar de prachtige dieren die nog een mandje zoeken want ik zou ze allemaal willen maar praktisch gezien zou het wat moeilijk zijn. Ik weet wel dat ik nooit meer zonder galgo('s) door het leven wil gaan, ze hebben mijn hart veroverd.
Ik ben apetrots dat ik het vrouwtje mag zijn van deze prinses want overal waar ik kom, regent het complimentjes: ' Wat een mooie hond!' en 'Fijn dat je haar een goeie thuis wil geven!'
En dit.... terwijl het Alca is die ons een leuke tijd bezorgt!!
|
