Galgo Aid Europe vzw

 Hallo, ik ben Beto, een mooie grote spierwitte galgo reu van ongeveer 10 jaar.

Ik werd door de vrijwilligers van Kimba met open armen ontvangen, ook al ben ik al zo oud en heb ik Leishmania.  Ze wilden me toch nog een paar goede jaren geven in het asiel, na een leven van honger en ontbering.  Dat ik geen goede thuis meer zou vinden dat stond vast, want op mijn leeftijd en met Leishmania ... 't ja, dan willen ze je gewoon niet meer.

En toen ... toen kwam er bezoek uit Belgie, december 2010.  Een klein maar precies pittig madameke werd door ons allen hartelijk begroet toen ze onze patio opwandelde.   Ze nam rustig de tijd om ons te aaien en sprak lieve zachte woordjes.  Ik had sommige honden horen vertellen dat ze galgo's kwam halen om mee naar Belgie te nemen, voor een beter leven.

Ik dacht, ik ga toch maar mijn beste beentje voorzetten, misschien neemt ze mij dan wel mee ... Je bent immers nooit te oud om 'hoop te koesteren'.  Dus ik was heel lief voor haar en gaf heel de tijd zachtje duwtjes en kopjes zodat ik veel knuffels kreeg. (ik ben de witte met de blauwe jas op de foto's)   Ook keek ik een paar keer heel droevig en diep in haar ogen ... En toen hoorde ik haar vragen 'waar zijn de honden die ik meeneem ?' en al mijn hoop verdween als sneeuw voor de zon ... ik mocht dus niet mee naar Belgie. 

Eens ze weg was ... werd ik best wel droevig, want ook al proberen de vrijwilligers van Kimba ons goed te verzorgen, een asiel is maar een asiel he ...

En tot overmaat van ramp, werd ik ook nog eens goed gebeten door 1 of ander jong geweld dat vond dat ik maar wat in de weg liep !  Het deed heel pijn en omdat het zo koud en nat was, mocht ik herstellen in een opvanggezin in Spanje.  Daar werd ik goed verzorgd en mocht ik bijkomen onder een warm dekentje.

En toen gebeurde er een WONDER !  Concha, 1 van onze vaste vrijwilligers kwam in mijn oor fluisteren dat ik met de eerstvolgende vlucht toch naar Belgie mocht !

Lieve mensen uit Nederland, Ans en Kees, hadden mij opgemerkt dankzij het reisverslag van Anita.  Na een gesprek met Ingrid de adoptieverantwoordelijke, durfden ze het aan om een reutje te adopteren en bij hun teefjesbende te zetten.  Zo gezegd zo gedaan, en ik mocht op 6 februari mee naar Belgie.

Ans en Kees vertellen verder ...

Eindelijk na een paar weken aftellen kwam onze Beto aan op het vliegveld. We waren natuurlijk veel te vroeg. Stel je voor dat er  iets mis zou gaan onderweg file kapotte band (hadden we ook maar konden er nog even mee doorrijden )Daar kwamen de kooien met de honden. Wat mooi !  Echt leuk was het zo met de  honden en de mensen er omheen. 

De terugweg naar huis  is goed gegaan. Zijn onderweg even gestopt kon onze Beto even de pootjes strekken en wat drinken. Thuis aangekomen  konden onze andere honden  wennen  aan hun nieuwe huisgenoot. Het gaat goed met elkaar. Onze Beto is lief knort als een varkentje als je hem vertroetelt  wandelen en eten als de beste. Speelt  en rent met onze Sarah(Tacones)  achter een balletje aan op de plaats. Prachtig om te zien. Je merkt dat hij zich steeds meer thuis gaat voelen. Slapen op de bank vind hij heerlijk samen met de andere honden.Wij zijn blij met onze Spaanse heer en onze Beto ook wel met ons.Het is een goede keuze geweest.  Anita had het goed gezien het is een fijne hond. 

Groetjes Ans en Kees 

En tot slot, Beto ...

Zo zie je maar ... op je oude dag & met Leishmania ... kan je toch nog een gouden mandje vinden !!!  Dank je Ans en Kees om me op te nemen in jullie gezin, voor alle liefde die ik krijg en een harem van teefjes erbij.

Dikke poot van Beto en een knipoog aan GAE :-)

Update 6 februari 2011

Omdat onze Beto 1 jaar bij ons en 11 jaar is, sturen we bij deze nog even mooie foto's door.  Wij noemen onze Beto  het achtste wereld wonder, zo lief  speels alles wat je van een hond alleen maar wensen kan.   Een hond hoeft  zeker niet perfect te zijn maar onze Spaanse heer  is het wel. We hopen dat hij nog vele jaartjes bij ons mag zijn. We gaan zijn tweede jaar in.Dat heeft onze Beto en wij toch maar mooi en pakken ze niet meer af.   En dat dit geen toeval of geluk is  bewijst onze Kalla ook weer.  Ze is een half jaar bij ons en is ruim 10 jaar.  Ook zo`n lieverd aanhankelijk wandelen op haar  leeftijd dat is het liefste wat ze doet. Het liefst uren aan een stuk.  Je hoeft niet  perse een jonge hond te  hebben een oudere hond doet dapper mee.  Als je overweegt om een windekind te adopteren denk dan ook eens aan de oudere  die zeker de moeite waard zijn.